Τέσσερις δημοσιογράφοι σχολιάζουν για το Portnet

4 arthra

Τις εξελίξεις που μπορεί να ακολουθήσουν την παραίτηση του Νίκου Κοτζιά

«αναζητούν» και αναλύουν για το Portnet οι γνωστοί δημοσιογράφοι Δημήτρης Μαρκόπουλος, Ανδρέας Παπαδόπουλος, Σταύρος Μαλαγκονιάρης και Νότης Ανανιάδης.

Τσίπρας: έμαθε να γράφει και με το δεξί
Του Δημήτρη Μαρκόπουλου

Το είπε και το έκανε ο Πάνος Καμμένος. Φάνηκε συνεπής με τις προεκλογικές του δεσμεύσεις να «τιθασεύσει» τον Αλέξη Τσίπρα καθώς όντως τον έμαθε να γράφει με το «δεξί». Από εχθές λοιπόν η κυβέρνηση δεν μπορεί να αποκαλείται κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου αλλά το αντίστροφο. Καμμένου - Τσίπρα.

Και είναι πράγμα σπάνιο ένα κόμμα το οποίο έχει δεν έχει επτά βουλευτές, εκ των οποίων μάλιστα οι μισοί δεν ακολουθούν την προεδρική γραμμή στο Σκοπιανό ζήτημα, να κοντρολάρει, να τιθασεύει και τελικά να ποδηγετεί το πλειοψηφών κόμμα που έχει 145 βουλευτές.

Να οδηγεί τον πρωθυπουργό σε δύο καρατομήσεις, κορυφαίων υπουργών του. Ο ένας (Νίκος Φίλης) είναι η ψυχή του βαθύ ΣΥΡΙΖΑ. Καρατομήθηκε για το θέμα της διάστασης απόψεων με την εκκλησία. Ο άλλος, ο Νίκος Κοτζιάς, αποτελούσε τον συνδετικό κρίκο με το Παπανδρεϊκό, κεντροαριστερό ΠΑΣΟΚ και ήταν ο αρχιτέκτονας της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Από εχθές λοιπόν, έχουμε έναν αδύναμο Αλέξη Τσίπρα, έναν πρωθυπουργό που επέλεξε τον λαϊκιστή εταίρο του παρά τα φάουλ του σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, παρά τις υποσχέσεις προς μια τρίτη δύναμη να μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα προτεκτοράτο. Να που ο Πάνος Καμμένος εξελίχθηκε σε μια νέα Σαλώμη, μόνο που δεν πήρε ένα, αλλά δύο κεφάλια.


Κάτι ξέρει, κάτι ξέρει…

Του Ανδρέα Ε. Παπαδόπουλου

Η φράση «ο Καμμένος κρατάει από κάπου τον Τσίπρα», είναι κυρίαρχη τις τελευταίες ώρες μετά και την παραίτηση του Νίκου Κοτζιά από το υπουργείο Εξωτερικών. Και αυτό γιατί συνέβη το εξής αδιανόητο: Ο πρωθυπουργός στήριξε τον υπουργό που τον ακύρωσε προσωπικά, όταν κατά το πρόσφατο ταξίδι του στις ΗΠΑ παρουσίασε άλλη στρατηγική από αυτή της κυβέρνησης. Και ταυτόχρονα άδειασε με τον πιο εκκωφαντικό αλλά και προσβλητικό τρόπο τον υπουργό που έδειξε συνέπεια και επιμονή σε ένα κομβικό ζήτημα για την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Τι δηλούν όλα αυτά; Πως ο κ. Τσίπρας είναι πλέον ένας ανίσχυρος πρωθυπουργός, ένα «ανθρωπάκι», που απλώς απολαμβάνει τους καρπούς της εξουσίας και αδιαφορεί για τη χώρα. Διότι πώς αλλιώς να εξηγηθεί το γεγονός πως ο κ. Καμμένος πετυχαίνει τη μία νίκη μετά την άλλη και μάλιστα σε ζητήματα εμβληματικά για τον ΣΥΡΙΖΑ;

Θυμίζω ότι ήταν αυτός που «έφαγε» τον Νίκο Φίλη από υπουργό Παιδείας, όταν ο τελευταίος προωθούσε ζητήματα που ρύθμιζαν με πιο προοδευτικό τρόπο τις σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους. Και τώρα είναι αυτός που ουσιαστικά εκδίωξε τον υπουργό που προώθησε την επίλυση της εκκρεμότητας του Μακεδονικού.

Φαίνεται ότι ο κ. Τσίπρας, για λόγους που κάποια στιγμή θα μάθουμε, έχει αποφασίσει να πάει ως το τέλος με τον Πάνο Καμμένο. Επιβεβαιώνεται, όμως, πως αυτό δεν είναι απλώς μια… αριθμητική επιλογή, αλλά κάτι πολύ παραπάνω. Ίσως να ισχύει για τον κ. Καμμένο αυτό που έλεγε ο Κώστας Βουτσάς σε μια κορυφαία ελληνική ταινία: Κάτι ξέρει, κάτι ξέρει….

Γιατί η Ελλάδα χάνει την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει στις γεωστρατηγικές αλλαγές στα Βαλκάνια

Του Σταύρου Μαλαγκονιάρη

Η παραίτηση Κοτζιά, πέρα από τη «παραπολιτική» πλευρά της (αλληλοκατηγορίες με Π. Καμμένο, ποιητικές αναφορές κ.α.), που μπορεί να έχει κάποιο ενδιαφέρον, έρχεται ως μια ακόμα επιβεβαίωση της αδυναμίας όλων των ελληνικών κομμάτων, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, να διεκδικήσουν για τη χώρα μας ένα σημαντικό ρόλο στη «σκακιέρα» της εν εξελίξει παρτίδας μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, για την κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια.

Η Συμφωνία των Πρεσπών και η διαμάχη Πατριαρχείου- Ρωσικής εκκλησίας είναι μόνο δύο από τις κινήσεις, που έχουν γίνει στη «σκακιέρα». Όμως, όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, αυτές έδιναν την δυνατότητα στην Ελλάδα να διεκδικήσει ένα ουσιαστικό ρόλο.

Αντί αυτού ενδοκυβερνητικές έριδες και κωμικοτραγικά μυστικά ραντεβού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με φόντο εθνικιστικές ψηφοθηρικές κορώνες, όχι μόνο από τους… συνήθεις δεξιούς ψάλτες αλλά και από αριστερούς, εξηγούν γιατί και πάλι η Ελλάδα παραμένει ένα μικρό «στρατιωτάκι» στη σκακιέρα.

Το παράδοξο ως πολιτική κανονικότητα

Του Νότη Ανανιάδη

Ο πρωθυπουργός συμφωνεί με την πολιτική που εφαρμόζει ο υπουργός Εξωτερικών, με την οποία διαφωνεί ο υπουργός Άμυνας. Μετά τη σύγκρουση των δύο υπουργών, ο υπουργός που συμφωνεί με τον πρωθυπουργό αποχωρεί από την κυβέρνηση και αναλαμβάνει το χαρτοφυλάκιό του ο ίδιος ο πρωθυπουργός για να υλοποιήσει την πολιτική με την οποία διαφωνεί πάντα ο πανίσχυρος –όπως φαίνεται- υπουργός Άμυνας.

Στο απώτατο παρελθόν και σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε απολύσει εν πτήσει τον υπουργό Αναπληρωτή Εξωτερικών Ασημάκη Φωτήλα, γιατί στην τότε ΕΟΚ δεν έβαλε βέτο στις κυρώσεις εις βάρος της Πολωνίας του Γιαρουζέλσκι. Και πιο πρόσφατα, πριν 26 χρόνια, ο Κώστας Μητσοτάκης είχε αποπέμψει τον Αντώνη Σαμαρά από το υπουργείο Εξωτερικών γιατί ακoλουθούσε δική του πολιτική, πάλι για το όνομα των Σκοπίων. Και στις δύο εκείνες περιπτώσεις υπήρχε μια λογική. Υπερισχύει η πολιτική του πρώτου υπουργού, του πρωθυπουργού.

Στην σημερινή περίπτωση υπερισχύει το παράδοξο. Μένει στην κυβέρνηση ο υπουργός που διαφωνεί και φεύγει ο υπουργός με τον οποίο συμφωνεί. Αλλά η χώρα έχει συνηθίσει το παράδοξο. Στις πλατείες αγανακτισμένοι αριστεροί, ψεκασμένοι και ακροδεξιοί διαμαρτύρονταν μαζί. Στην κυβέρνηση οι ιστορικοί αντίπαλοι ΠΑΣΟΚ – ΝΔ (για λίγο μαζί και με την ανανεωτική αριστερά της ΔΗΜΑΡ) κυβέρνησαν μαζί. Στη συνέχεια κυβέρνησαν -και κυβερνούν ακόμη- ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Καμμένο που βαφτίστηκε «κεντροδεξιός». Στον κόσμο του παράδοξου που ζούμε, μέχρι και η ναζιστική Χρυσή Αυγή αποθέωσε κάποια στιγμή τον Μίκη Θεοδωράκη, που θυμήθηκε στα 95 του ότι το όνομά μας είναι η ψυχή μας.

Τούτων δοθέντων, η ερώτηση «μετά τον Κοτζιά, τι;» είναι μάλλον άστοχη. Λογικά, θα μπορούσε να πει κανείς, ότι η κυβέρνηση θα μπορούσε να πάει εδώ και τώρα σε εκλογές, ώστε να περάσει τις «καυτές πατάτες» του Μακεδονικού και των συντάξεων στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Παράλληλα, έτσι, θα είχε ικανό χρόνο μέχρι τον Ιανουάριο του 2020, ώστε να μπλοκάρει την Προεδρική εκλογή, ποντάροντας στο σενάριο της «δεξιάς παρένθεσης».

Αλλά η λογική πια έχει παραχωρήσει τη θέση της στο παράδοξο. Κι αφού το παράδοξο λειτουργεί ως πολιτική κανονικότητα, μπορεί να δούμε να μη γίνεται τίποτα μετά την παραίτηση Κοτζιά και η κυβέρνηση να εξαντλήσει όντως την τετραετία.

ETEKA_Desktop

eep logo