Νίκος Μπελαβίλας: Από τις «Αόρατες Πόλεις» στη Βενετία, την Αθήνα και τον Πειραιά…

belavilas synathsh dhmotiko

Ο δημοσιογράφος Νότης Ανανιάδης συνεχίζει τις «Συναντήσεις στο Φουαγιέ» τις οποίες του ζήτησε το Portnet να κάνει με τους κύριους υποψήφιους δημάρχους Πειραιά. Ήταν σειρά του Νίκου Μπελαβίλα, υποψήφιου δημάρχου με τον συνδυασμό «Πειραιάς για όλους» που υποστηρίζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, να συναντηθεί με τον δημοσιογράφο. Ο οποίος «απολογείται» για μια… ελαφρά παρέκκλιση στο ύφος των «Συναντήσεων».

Εξηγεί ο Νότης Ανανιάδης: «Αν με τον Νίκο Βλαχάκο υπήρχε μια φορά δυσκολία στην απόδοση - με την όποια δημοσιογραφική αντικειμενικότητα μπορούσα να έχω- των όσων μου έλεγε, τώρα, με τον Νίκο Μπελαβίλα, η δυσκολία είναι δεκαπλάσια. Βλέπετε, η διαδρομή μας, με τις αποκλίσεις και τις συγκλίσεις της έχει κοινά σημεία για δεκαετίες τώρα.Οπότε, η απόσταση που οφείλει να έχει ο δημοσιογράφος από τον συνεντευξιαζόμενο, έχει κυριολεκτικά εξαϋλωθεί.

Ως εκ τούτου, υποβάλλω τρεις γραπτές ερωτήσεις στον Νίκο Μπελαβίλα και αποδίδουμε «mot a mot» τις απαντήσεις του.

Μόνο στην αρχή της συνάντησής μας στο Φουαγιέ και ενώ απολαμβάνει ένα κρασί και εγώ μετά τον καφέ μια μπύρα, του ζητάει να μου πει το κλασικό για το  μαγικό ραβδάκι» και τι θα άλλαζε με αυτό, εάν το είχε, στον Πειραιά και αφήνουμε τον κοινό μας φίλο Δημήτρη Βρανά να μας βγάλει φωτογραφίες…

belavilas notis

Δεν πίστεψα ποτέ μου σε μαγικά ραβδάκια. Δούλεψα όλη μου τη ζωή με τα εργαλεία χειρός του μηχανικού, μολύβι, πενάκι, χάρακα, διαβήτη, ακόμη και το ποντίκι του υπολογιστή είναι τέτοιο. Όταν θέλω όμως, μετά από αυτή την πορεία, ακόμη και σήμερα να ονειρευτώ πόλεις, ανοίγω ένα ένα μαγικό βιβλίο, τις «Αόρατες Πόλεις» του Ίταλο Καλβίνο, στην ανεπανάληπτη μετάφραση του Ανταίου Χρυσοστομίδη. Κάπου στο τέλος ο Κουμπλάι Χαν ρωτάει τον Μάρκο Πόλο: Μου μίλησες για τόσες όμορφες μυθικές πόλεις και δεν ανέφερες τίποτα για την πατρίδα σου, τη Βενετία. Και ο Πόλο απάντησε: Για τη Βενετία σου μίλαγα τόσο καιρό.


Γιατί αρνηθήκατε την υποψηφιότητα στον Δήμο της Αθήνας και δεχθήκατε λίγο αργότερα την υποψηφιότητα στον Δήμο Πειραιά;

Κύριε Ανανιάδη, φίλε Νότη, γνωριζόμαστε πολλά χρόνια για να μιλάμε στον πληθυντικό. Γνωρίζεις την πορεία μου στον Πειραιά. Είμαι γέννημα θρέμμα Πειραιώτης, έχω συμμετάσχει σε πολλές δράσεις για την υπεράσπιση της πόλης προς όφελος των πολιτών, συμμετέχω στα αυτοδιοικητικά δρώμενα από το 1998. Οπότε μάλλον είναι η φυσική εξέλιξη όλων αυτών η υποψηφιότητά μου. Η πρόταση ήρθε την κατάλληλη στιγμή, γνωρίζω τι μπορώ να κάνω για τον Πειραιά και έχω κουραστεί να έρχομαι αντιμέτωπος με εικόνες εγκατάλειψης. Ειδικά τα τελευταία 16 χρόνια, η πόλη έχει χάσει αναρίθμητες ευκαιρίες να πάει μπροστά. Όσον τώρα αφορά την Αθήνα, γνωρίζεις την ιδιότητα μου – την οποία μάλιστα κάποιοι λανθασμένα επιχείρησαν να μετρήσουν σε μισθούς- ως διευθύνοντας σύμβουλος της «Ανάπλαση Αθήνα ΑΕ». Μπορώ λοιπόν εκεί να προσφέρω με την επιστημονική μου ιδιότητα. Με την ευκαιρία όμως θα μου επιτρέψεις να ξεκαθαρίσω για κάτι. Αναλαμβάνοντας την θέση στην «Ανάπλαση Αθήνας» δεν αποδέχθηκα και τον μισθό που συνήθως συνοδεύει αυτές τις θέσεις. Λαμβάνω τον μισθό του καθηγητή που λάμβανα και πριν. Αυτό γιατί θα πρέπει να γίνει κάποια στιγμή θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο τι είναι ο κάθε ένας από εμάς

Συνεργαστήκατε αρμονικά με τον Γιάννη Μώραλη και αξιολογήσατε την πρόταση της Δημοτικής Αρχής Πειραιά για την Ολοκληρωμένη Χορική Επένδυση (ΟΧΕ). Ήσασταν Πρόεδρος στη σχετική διαδικασία. Τώρα γιατί είστε απέναντι σε αυτόν που επαινέσατε;

Δεν ήμουν πρόεδρος, αλλά επικεφαλής επιστημονικός αξιολογητής. Συνεργάστηκα με τον Γιάννη με την επιστημονική μου ιδιότητα και επαίνεσα την άρτια πρόταση της δημοτικής αρχής. Αρκεί όμως αυτό; Φυσικά και όχι. Μια καλή πράξη δεν σε κάνει άγιο. Μετά από την πρόταση έρχεται η έγκριση και η υλοποίηση. Εγκρίθηκε αλλά μέχρι σήμερα έχει αξιοποιηθεί ένα μικρό ποσό από την ΟΧΕ και αυτό για άρτους και θεάματα. Χωρίς να έχω διάθεση να υποτιμήσω την σημασία τέτοιων εκδηλώσεων, ο Πειραιάς έχει ανάγκη από έργα που θα αλλάξουν την εικόνα του. Και ο Γιάννης Μώραλης δεν έχει να επιδείξει τέτοια. Πάντα κάποιος άλλος φταίει, κάποιος του δημιουργεί εμπόδια και το αποτέλεσμα είναι μηδέν. Έργα ουσίας μηδέν! Δες το πρόγραμμά του και κάνε μόνος σου τον απολογισμό. Με το να στήνει προτομές και αδριάντες δεν αλλάζει τον Πειραιά. Και επειδή με ξέρεις πολύ καλά, καλά λόγια έχω πει και για τον Βασίλη Μιχαλολιάκο. Και για πολλούς ακόμα που όμως είμαι απέναντί τους.

Η προεκλογική ρητορική σας επικεντρώνεται στην – κατά την ανάλυσή σας – ποδηγεσία του Πειραιά από τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Μπορείτε να μας πείτε που εδώ και πέντε χρόνια εστιάζετε η όποια προβληματική συμπεριφορά του προς τον Πειραιά; Τι συγκεκριμένο κακό έκανε δηλαδή ο γείτονας σας στο Πασαλιμάνι – Φρεαττύδα, Βαγγέλης Μαρινάκης, στον Πειραιά;

Θες μεγαλύτερο κακό από το να χρησιμοποιεί μια ολόκληρη πόλη για να εξυπηρετήσει τους δικούς του σκοτεινούς σκοπούς; Ας σταματήσουμε κάποια στιγμή να κρυβόμαστε. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης κατέβηκε στον Πειραιά πολιτικά, μάζεψε τους αποτυχημένους πολλών διοικήσεων, έθεσε επικεφαλής τον Γιάννη Μώραλη και ξεκίνησε το έργο του. Ο ακομμάτιστος συνδυασμός είναι άκρως κομματικός και άκρως αντικυβερνητικός. Και αυτό είναι δημοκρατικό του δικαίωμα. Δεν είναι δικαίωμα του να κοροϊδεύει τους Πειραιώτες στους οποίους πουλάει δήθεν ελεημοσύνη. Όσον αφορά την προβληματική του συμπεριφορά είμαι σίγουρος ότι την έχεις διαπιστώσει και εσύ τις ελάχιστες φορές που εμφανιζόταν στα δημοτικά συμβούλια. Εντάσεις άνευ ουσίας και αποχωρούσε. Αν λοιπόν ο Βαγγέλης Μαρινάκης ενδιαφέρεται για τον Πειραιά και την Ελλάδα έχει τρόπο να το αποδείξει. Ας μεταφέρει στον Πειραιά τις επιχειρήσεις του και ας σηκώσει την ελληνική σημαία στα καράβια του. Όλα τα άλλα είναι υποκριτικά. Και αν ποδηγετεί τον Μώραλη είναι παραπάνω από ξεκάθαρο και αποδεικνύεται. Ακόμα και για την κεντρική ομιλία του Γιάννη την Παρασκευή, γίνονται τηλέφωνα από το γραφείο Μαρινάκη και μια κυρία προσκαλεί στην ομιλία του. Όχι στην ομιλία του απερχόμενου δημάρχου αλλά στην ομιλία του Μαρινάκη. Είναι δικαίωμα λοιπόν του Μώραλη να τον ανέχεται, διορισμένος από τον ίδιο είναι και προφανώς εξακολουθεί να είναι, δεν είναι υποχρέωση όμως των Πειραιώτων να ανέχονται τέτοιες τακτικές.