Ανεξάρτητα από λάθη, παραλείψεις, παρατυπίες, διαχρονικές ευθύνες και συνολικότερη υστέρηση, ένα γεγονός είναι αναμφισβήτητο. Η είσοδος της πόλης του Πειραιά, ένθεν κακείθεν, της “γέφυρας” στην Λαμπράκη βρίσκεται σε επιεικώς απαράδεκτη κατάσταση. Ερείπια, εγκατάλειψη δεκαετιών και – σχεδόν ως συνακόλουθο – μικροπαραβατικότητα, χαρακτηρίζουν την περιοχή. Λες κι η “μεταμόρφωση” της πόλης, αίφνης παρέλειψε την είσοδο της.
Κάποιοι επιχειρηματίες θέλουν να επενδύσουν εκεί. Με μικτές χρήσεις (δεν είναι του παρόντος σημειώματος η ανάλυση), αλλά η όποια παρέμβαση μόνο την αναβάθμιση της περιοχής μπορεί να φέρει.
Και τότε, με αφορμή μια μικρή τυπική πολεοδομική παράλειψη, εμφανίστηκαν οι “δυνάμεις της παρακμής”. Και άργησαν, θα έλεγα. Οι δυνάμεις που υποστηρίζουν με πάθος την ακινησία. Μια τοπική εκδοχή της “αριστεράς του όχι” επανεμφανίστηκε. Αργοπορημένα και χωρίς “νεύρο”. Αλλά με δυνατότητα να κάνει ακόμη θόρυβο, όσο κι αν αντιλαμβάνεται πως οι καιροί άλλαξαν και μαζί τους τα δεδομένα.
Ο Πειραιάς αλλάζει κι όσο κι αν εναγωνίως προσπαθούν να βρουν ένα νέο στόχο, το σίγουρο είναι – και το ξέρουν κι οι ίδιοι – ότι θα αποτύχουν.
ΥΓ.
Με την ευκαιρία, μάλλον θα κάτσουμε να θυμηθούμε τα “στοιχήματα καθυστέρησης” στα οποία επένδυσαν το τελευταίο τέταρτο του αιώνα στην πόλη. Κάποια κέρδισαν (και χαμένος βγήκε ο Πειραιάς), αλλά ευτυχώς, αν δει κανείς την μεγάλη εικόνα, “δεν τους βγήκε”. Κι ούτε τώρα θα τους βγει…
Με την ευκαιρία, μάλλον θα κάτσουμε να θυμηθούμε τα “στοιχήματα καθυστέρησης” στα οποία επένδυσαν το τελευταίο τέταρτο του αιώνα στην πόλη. Κάποια κέρδισαν (και χαμένος βγήκε ο Πειραιάς), αλλά ευτυχώς, αν δει κανείς την μεγάλη εικόνα, “δεν τους βγήκε”. Κι ούτε τώρα θα τους βγει…
