Μπράβο Κώστα!

peiraiki

Ο Κώστας Σορώτος είναι γνωστός προπονητής υποδομών στο μπάσκετ. Πολύ γνωστός στους 55άρηδες – 65άρηδες. Έχει μια σημαντική διαδρομή στον αθλητισμό, την οποία οι παλιοί Πειραιώτες σέβονται – κατέγραψε δε με έναν εντυπωσιακό τρόπο το παρακάτω περιστατικό:

«Ερχόμενος από τη προπόνηση στην Ακτή Θεμιστοκλέους, την παραλιακή της Πειραικής, 50 μέτρα μετά το ανοιχτό γήπεδο του Πορφύρα ,όπως πήγαινα με το σκουτεράκι, βλέπω μια γυναίκα , μεγάλη σε ηλικία, να προσπαθεί να περάσει απέναντι πηδώντας μια κίτρινη μπάρα που υπάρχει στο πεζοδρόμιο , προς τη μεριά της θάλασσας. Αυτή η μπάρα, που κανείς δεν ξέρει γιατί βρίσκεται εκεί, έχει ύψος τουλάχιστον 40 εκατοστά και για να το περάσει κάποιος ηλικιωμένος άνθρωπός είναι από δύσκολο έως απίθανο. Η γυναίκα στην προσπάθεια της να το καβαλήσει , έπεσε με τα μούτρα μέσα στον δρόμο. Σταμάτησα αμέσως και με τη πρώτη κατάλαβα ότι είχε σπάσει τη μύτη της και πιθανόν και το χέρι της ενώ είχε και άλλα μικρότερα τραύματα στα πόδια της.
Αμέσως πήγα από πάνω της. Ήταν 17.07 και αμέσως κάλεσα το 166 που περισσότερο μου έκανε ανάκριση παρά οτιδήποτε άλλο. Το χειρότερο από όλα είναι ότι με ρωτούσε συνέχεια πως είναι το επίθετο της κυρίας παρόλο που του επαναλάμβανα συνέχεια ότι ήταν μου άγνωστη η γυναίκα και η ίδια ήταν σε σοκ, ζαλισμένη και χτυπημένη και δεν μπορούσε να μου πει το όνομα της.
Το ασθενοφόρο έφτασε στις 17.59 ακριβώς με τη γυναίκα να αιμορραγεί , να πονάει και να τρέμει ολόκληρη, δηλαδή 52 ολόκληρα λεπτά μετά τη πρώτη μου κλήση, γιατί επακολουθήσανε άλλες 3.
Σε αυτά τα 52 λεπτά περάσανε εκατοντάδες αυτοκίνητα και μηχανές. Σταμάτησαν μόνο δύο παιδιά , πεζοί και μια γυναίκα από την Ουκρανία , που δουλεύει εκεί κοντά, που περιποιηθήκαμε τη γυναίκα όσο μπορούσαμε και μείναμε μαζί της μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο, δύο γειτόνισσες μας πετάξανε δυο μαξιλάρια για να ακουμπήσει το κεφάλι της η γυναικούλα, ένας ταξιτζής κατέβηκε και μας έδωσε ένα μπουκαλάκι νερό και κάποια στιγμή σταμάτησε και ένα νέο παιδί με τη μηχανή του για να βοηθήσει και αυτός. Ψάχνωντας τη τσάντα της ευτυχώς βρήκα κάποια τηλέφωνα του γιού της και των εγγονών της που ήρθαν αφού έμενα κοντά.
Όλοι οι άλλοι αφού είδαν για κάποια δευτερόλεπτα, από περιέργεια, προσπέρασαν...
Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Τους δρόμους μας που είναι ακατάλληλοι για ηλικιωμένους ανθρώπους, την αργοπορία του ασθενοφόρου ή την αναισθησία που μας έχει καταλάβει;;; Έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας, δυστυχώς...»

Pin It