Αυτή την άνοιξη, είχα την μοναδική ευκαιρία να επισκεφτώ την Κίνα για πρώτη φορά. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου, εξερεύνησα ένα συναρπαστικό συνδυασμό διαφορετικών πόλεων που μου έδωσαν μια γεύση από την μακρόχρονη ιστορία της χώρας και τον εντυπωσιακά γρήγορο βηματισμό της προς το μέλλον.
Τον Απρίλιο, πέρασα δύο εβδομάδες εξερευνώντας το Πεκίνο, περπατώντας στην πόλη, παρατηρώντας τους ανθρώπους και απολαμβάνοντας κάποια από τα πολλά αξιοθέατα που έχει να προσφέρει. Από τις παραδοσιακές παγόδες και τα μικρά τοπικά καταστήματα μέχρι τη μοντέρνα αρχιτεκτονική και τους εντυπωσιακούς ουρανοξύστες, όλα μου φάνηκαν μοναδικά.
Φυσικά, έχοντας ταξιδέψει στην άλλη άκρη του κόσμου, έπρεπε να δοκιμάσω το τοπικό φαγητό. Και εκτός από τις ίδιες τις γεύσεις, η διαδικασία μαγειρέματος και σερβιρίσματος του φαγητού είναι διαφορετική.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, μιλάω για το hot pot, στο οποίο υπάρχει ένα μεταλλικό σκεύος με φωτιά στο εσωτερικό, που βράζει το νερό που το περιβάλλει. Και ο καθένας μπορεί να επιλέξει τα κρέατα ή τα λαχανικά που θέλει να φάει, τα βουτάει στο νερό για να μαγειρευτούν και τα συνδυάζει με σάλτσες, δημιουργώντας πολλές διαφορετικές και μοναδικές γεύσεις.
Κοντά στην πόλη του Πεκίνου, υπάρχει ένα από τα πιο μνημειώδη αξιοθέατα στον κόσμο. Το Σινικό Τείχος. Και κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου, επισκέφτηκα το πέρασμα Juyong, το οποίο περνάει πάνω από έναν τοπικό δρόμο και προσφέρει υπέροχη θέα στην πόλη. Επιπλέον, αυτό που κάνει την εμπειρία ακόμη πιο μοναδική, είναι τα 300 μέτρα της δύσκολης ανάβασης, που σε κάνει να κερδίζεις την θέα με την αξία σου και να την εκτιμάς ακόμα περισσότερο.
Μια μικρή απόδραση από την τεράστια πρωτεύουσα της χώρας, ήταν επίσης το ταξίδι στην πρωτεύουσα της επαρχίας Jiangxi, τη Nanchang. Είναι μια πολύ όμορφη πόλη, δίπλα στον ποταμό Gan, γνωστή για το πικάντικο φαγητό της. Προσωπικά έμεινα έκπληκτος από τον γεμάτο ουρανοξύστες ορίζοντα της και τη μοντέρνα αρχιτεκτονική της.
Επιστρέφοντας στο Πεκίνο, δεν θα μπορούσα να παραλείψω ένα από τα πιο διάσημα πιάτα του, την πάπια Πεκίνου. Καλοψημένη και σερβιρισμένη σε φέτες, μπορεί κανείς να τη βουτήξει σε ζάχαρη και να την τυλίξει σε μια πολύ λεπτή πίτα, με λάχανο και κρεμμύδι για να την απολαύσει όπως κάνουν οι ντόπιοι.
Την τελευταία μέρα, ανέβηκα σε ένα κεντρικό αξιοθέατο που ήθελα να επισκεφτώ από τότε που έφτασα στην πρωτεύουσα της Κίνας, τον Πύργο Παρατήρησης του Ολυμπιακού Δάσους. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και καθαρή, οπότε μπορούσα να δω όσο μακριά μπορούσε να φτάσει το μάτι από τα 258 μέτρα του ψηλού πύργου, στο κέντρο του Πεκίνου.
Είναι το ιδανικό μέρος για να δει κανείς τα πάντα τριγύρω. Από τη “κοντινή” Φωλιά του Πουλιού, το Στάδιο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008, μέχρι το China Zun, τον ψηλότερο ουρανοξύστη της πόλης, μπορεί κανείς να ατενίσει όλη την πόλη, με μόνο εμπόδιο την τεράστια απόσταση.
Φυσικά, έριξα μια ματιά στην Κίνα, αλλά αυτή είναι μόνο η αρχή. Το πότε θα επιστρέψω είναι θέμα χρόνου…
