Αποχαιρετισμός στον Χρήστο Κυριαζή

kyriazis kithara

του Γιάννη Μώραλη

Πρέπει να ομολογήσω ότι μου προκάλεσε ιδιαίτερη συγκίνηση ο θάνατος του Χρήστου Κυριαζή. Μια ξεχωριστή προσωπικότητα που ξεπέρασε τα σύνορα της πόλης μας. Αλλά και ένας άνθρωπος ο οποίος με τα τραγούδια του επέστρεφε διαρκώς στην «ιδιαίτερη αγάπη του». Τον Πειραιά μας…

Με το άγγελμα του θανάτου του, το «Έλα μωράκι μου στην «Φοντάνα» για καφέ», έφερε σε πολλούς πειραιώτες μνήμες του Πασαλιμανιού και της πόλης μας.
Δεν ήταν όμως μόνο τραγουδοποιός ο Χρήστος Κυριαζής. Ως γνήσιος πειραιώτης, υπήρξε και έμπορος και ταξιδιώτης. Ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση στην επιπλοποιία, με ταξίδια και την εμπειρία που αποκόμισε από την ζωή του στην Ιταλία «έντυσε» με τέχνη και στυλ την τέχνη του πατέρα του. Δημιουργώντας ένα προσωπικό στυλ στον χώρο.

Αλλά, ο Χρήστος Κυριαζής, πέραν όλων των άλλων, είχε και την φινέτσα και την γοητεία που διακρίνει κάποιους ξεχωριστούς Πειραιώτες. Εκείνους που ύμνησε, ίσως «υπόγεια» με κάποιους στίχους του: «Δεν προσκύνησα ποτέ κανέναν», έλεγε κάπου. Καλό ταξίδι, Χρήστο…

eep logo