«Ύμνον τη Ταφή σου»...

ekklhsia keria

Του Χρήστου Φωτίου

Μεγάλη Παρασκευή 1967...
Θα ‘μαστε καμιά σαρανταριά
στο κρατητήριο
της Αστυνομικής Διεύθυνσης Πειραιά,
ο ένας,
κυριολεκτικά στην αγκαλιά του άλλου..

Ψιλόβρεχε,
η βροχή ακουγότανε
από τον κοντινό μας φωταγωγό..
Καθώς άρχιζε να νυχτώνει,
αχνά στην αρχή,
και σε λίγο έντονα,
έφταναν στ’ αυτιά μας
οι ανυπέρβλητες μελωδίες της ημέρας ,
από τους τρεις επιταφίους
που συναντιόνταν μπροστά
στο Δημοτικό,
«μπροστά μας».

Εκείνη την ώρα,
ένας αφιονισμένος ασφαλίτης
( δεν γράφω το όνομά του, μα το θυμάμαι)
διέταξε τον ένστολο φρουρό μας,
να ξεκλειδώσει, και να του παραδώσει
έναν συγκρατούμενό μας, ηλικιωμένο,
με πολύ κλονισμένη υγεία,
τον Μπάρμπα Κώστα τον Τσαρπάλη,
από την Αμφιάλη.
Μπροστά μας,
χωρίς να μπορούμε ν’ αντιδράσουμε,
τον ποδοπατούσε με λύσσα.

Κάποια στιγμή ο μπάρμπα Κώστας
ψιθύρισε ξέπνοα:
«μπράβο σου παλληκαρά μου,
που μπορείς και δέρνεις τους δεμένους»...
τον κοίταξε σαν χαμένος, ο «παλληκαράς»
και τον άφησε....

Έξω οι παπάδες,
οι ψαλτάδες,
οι πιστοί,
επέμεναν.
«ω, γλυκύ μου έαρ»...

Την άλλη μέρα
ο μπάρμπα Κώστας «έφυγε».
«Από παθολογικά αίτια»
γράψανε στο σχετικό έγγραφο...
Όσο θυμάμαι, κι όσο μπορώ να ιστορώ
θα σε φέρνω στην μνήμη μου
κάθε τέτοια μέρα
μπάρμπα Κώστα...
«ύμνον τη Ταφή σου»...

Pin It

menoumespiti