Εντός μας για όλα!

koutroumanos leonidas

Του Λεωνίδα Κουτρουμάνου

Τον τελευταίο έναν μήνα και πιθανώς και τους επόμενους έως το καλοκαίρι, ο πλανήτης καλείται να αντιμετωπίσει μία υγειονομική κρίση, λόγω ενός αόρατου εχθρού, διαμέτρου 120 nm. Μία πανδημία λοιπόν που γίνεται προσπάθεια να την κρατήσουμε μακριά από τα σπίτια μας, παραμένοντας υγιείς και μη μεταδίδοντας το νόσημα. Στο πλαίσιο αυτό, σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο, ισχύουν απαγορευτικά μέτρα κυκλοφορίας, πλήρης υπολειτουργία ιδιωτικών και κρατικών δομών (πλην της αλυσίδας τροφοδοσίας αγαθών και ασφαλών των υγειονομικών δομών), ουσιαστικό πάγωμα της κάθε λογής οικονομικής δραστηριότητας.

Ασφαλώς και υπάρχει μία λογική αλληλουχία. Αποδεχόμενοι την λογική της καραντίνας, καθώς ο γνωστός μας πια ιός έχει ήδη τρεις μήνες που επιδρά στον παγκόσμιο πληθυσμό. Συνεπώς, μη αντέχοντας, ιατρικά, ηθικά και κοινωνικά να αναμένουμε να αποτυπώσουμε τα κρούσματα και τους θανάτους σε μία ετήσια βάση και έστω πιθανολογώντας ότι μπορεί να έρθουμε αντιμέτωποι με εκατόμβες νεκρών παγκοσμίως, οι κυβερνώντες επιλέγουν στις περισσότερες περιπτώσεις την πολιτική της «απομόνωσης».

Μένουμε σπίτι, προσέχουμε, εμποδίζουμε την διασπορά. Φράσεις που ηχούν στα αυτιά μας διαρκώς αυτές τις μέρες. Και που ουσιαστικά ποσοτικοποιούν και ποιοτικοποιούν την, στην προκείμενη περίπτωση, υπεροχή της συνταγματικής επιταγής του άρθρου 21 παρ.3 του Συντάγματος (Μέριμνα Κράτους για την υγεία των πολιτών του) έναντι των υπόλοιπων συνταγματικών δικαιωμάτων που ενδεχομένως βάλλονται, όπως του άρθρου 5 (δικαίωμα στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας) και του άρθρου 22 (δικαίωμα στην εργασία).

Από αυτό το πρίσμα η Ελληνική Έννομη τάξη δείχνει προφανή ανοχή σε μέτρα που σε σχεδόν οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα κρίνονταν αντιδημοκρατικά και αντισυνταγματικά. Το «τώρα», όπως όλα καταδεικνύουν έχει χαρακτεί, οι στρατηγικές επιλογές της Ελληνικής Πολιτείας είναι δεδομένες και οι πολίτες οφείλουν να τις ακολουθήσουν, καθώς συνταγματική απόκλιση δεν φαίνεται να υφίσταται. Υπάρχει όμως και το «μετά». Η υγειονομική κρίση είναι σαφώς μία ανθρωπιστική κρίση και θα ξεπεραστεί. Πιθανώς θα χρειαστεί χρόνος αλλά είναι βέβαιο ότι η έξαρση της θα αμβλυνθεί.

Τα ζητούμενα λοιπόν είναι, πρώτον, αν μετά την καταπολέμηση της διασποράς του ιού, η επανεκκίνηση κυρίως του δικαιώματος στην εργασία θα τύχει της αυτής στήριξης από τον επίσημο Πολιτειακό μας φορέα και δεύτερον, αν συλλογικά και ατομικά θα επιδείξουμε τα ίδια (θαυμαστά) κοινωνικά αντανακλαστικά στην επόμενη ανθρωπιστική κρίση ή στις ήδη υπάρχουσες.

Κοντολογίς, «μένουμε μέσα», συμμορφούμενοι σε ΟΛΕΣ τις απαραίτητες οδηγίες για περιορισμό της υγειονομικής κρίσης. Επόμενο βήμα να «κοιτάξουμε μέσα μας», ώστε να δημιουργήσουμε μια νέα κοινωνική συνθήκη που να συνάδει με την συλλογική μας ευθύνη ενάντια σε κάθε ανθρωπιστικό δεινό, ακόμα και όταν αυτό δεν βρίσκεται στο κατώφλι του σπιτιού μας.

Pin It

menoumespiti