Με θέα την Ακρόπολη...

pisina thea akropolh

του Δημήτρη Καπράνου

 

Στην ηλικία μου είναι ο Βασίλης, πρώην τμηματάρχης στο ΟΤΕ.
Συμμαθητές, φίλοι αχώριστοι, απ' το σχολείο μέχρι και σήμερα, που ανταμώνουμε σχεδόν καθημερινά, για καφεδάκι, για συζήτηση, για να δούμε παρέα τα ματς. Ολυμπιακός εκείνος, τον "κουρντίζω" εγώ, που είμαι σχεδόν πάντα με τον αντίπαλό του και τον πειράζω.

Έτσι ήμασταν πάντα, εγώ με τον μικρότερο της πόλης, τον Εθνικό, αλλά ποτέ επεισόδια και καυγάδες.
Μαζί στην εξέδρα, με το μαξιλαράκι από το σπίτι φερμένο, μαζί στον ηλιόσπορο, τον πασατέμπο, την πορτοκαλάδα.
Δεν είχε τότε "κόκα-κόλα", μαζί και στους κλήρους που μοίραζε ο "κληρούχας", ο οποίος είχε μέσα στο καλάθι και περιέφερε σε όλη την κερκίδα πέντε σοκολάτες αμυγδάλου ΙΟΝ, τέσσερα φυσέκια φιστίκι Αιγίνης, πέντε πακέτα τσιγάρα "Ολντ Νέιβι" και πέντε πακέτα ξυραφάκια και τα κλήρωνε με "δέκα κλήρους ένα φράγκο και η κλήρωσις ενώπιόν σας, κύριοι"!

Μαζί και στη ζωή, αλλά έχασε πριν αρκετά χρόνια την κυρά, την έφαγε η παλιοαρώστεια και ξέμεινε μόνος, αλλά με τις δυο κόρες θηρία δίπλα του και τώρα έχει και δυο εγγόνες κούκλες, στην ηλικία της δικής μου.
Και ,για να λέμε την αλήθεια, είναι κι ομορφάντρας.
Με το μαλλί μόλις να γκριζάρει, φαίνεται νεότερος σε όλη την παρέα, που έχουμε όλοι ασπρίσει από τα πενήντα! "Καλοζωισμένος του λόγου σου, μια ζωή στο δημόσιο, όλο καθισιό" του λέει ο ένας, "καραμπογιά ρίχνεις και τα κάνεις "μες" ο άλλος, τον πειράζουμε, αλλά εκείνος κάθε πρωί περπατάει πέντε χιλιόμετρα, κάνει και "βαράκια', κάνει και σουηδική, μια χαρά κρατιέται.
Να μη σας πω ότι πρέπει να έχει και επιτυχίες στο γυναικείο φύλο, αλλά δεν μας τα λέει, τα μαθαίνουμε "από σπόντα".

"Πάω τις εγγόνες μου σε μια πισίνα, στο Γκάζι, με θέα την Ακρόπολη. Δεν παίρνεις τη Σταματίνα νάρθετε ;"
Να την πάρω και πετάει από τη χαρά της που θα έχει παρέα τις εγγόνες του Βασίλη.
Και πάμε στην πισίνα και κάνουνε μπάνιο τα μικρά, κάνουμε κι εμείς και είναι απέναντι μια κυρία, μπουκιά και συχώριο και καλοκοιτάει τον Βασίλη. Και του κλείνω το μάτι και εκείνος χαμογελάει.

Και του πιάνει την κουβέντα η κυρία "και τί ωραίο που είναι το καπέλο σας"-ένα απλό τζόκεϊ φοράει- "και πού σας έχω ξαναδεί" και τέτοια. Κι εκεί που ο Βασίλης έχει αρχίσει να "παίζει", φωνάζει η εγγονή του.
"Παππού-ου-ου-ου"! Και κοκκινίζει ο Βασίλης και χαμογελάει η κυρία και χαλάει όλη η σκηνή.
Κι εγώ χαμογελώ αμήχανα και εκείνος μου λέει, με τα μάτια χαμηλά. "Γιατί; ψέματα είπε το παιδί;"...

cotommatae