Έλβις, ο Ρασπούτιν του ροκ εντ ρολ...

elvis

Του Δημήτρη Καπράνου


Στην γωνία του σπιτιού μας, είχε ανοίξει ένα "Καφέ-μπαρ". Λίγο πριν το 1960, ένας τέτοιος χώρος αποτελούσε σπουδαία εξέλιξη, ίσως και πρόοδο...
Τότε, που η Ελλάδα ήταν μια άλλη χώρα, τα καλοκαίρια κοιμόμασταν στα μπαλκόνια. Μια κουβέρτα στο τσιμέντο, ένα σεντόνι για σκέπασμα και μετρούσες τα αστέρια με άνεση...

Εκεί, ένα βράδυ , μαθητής του δημοτικού, άκουσα για πρώτη φορά το "It' now or never"! Μέσα στην κλάψα της "Μαντουμπάλας" και της "Ζινγκουάλας", μέσα στους κλαυθμηρισμούς της "Φαρίντας" , όπου την μοναδική διέξοδο αποτελούσε (στο τζουκ-μποξ της γειτονιάς μας) ο Νίκος Γούναρης και ο Αλέκος Πάντας, η φωνή του φτωχόπαιδου από το Τούπελο του Μισισιπή ήταν καταλυτική...
Σε ελάχιστο χρόνο, το κομμάτι χορευόταν στα απογευματινά πάρτι (με έπαιρνε μαζί της η κατά πολύ μεγαλύτερη αδελφή μου, λέγοντας στον πατέρα μας ότι με πήγαινε σινεμά και εξαγοράζοντας την σιωπή μου με σοκολάτες) και είχε μπει σε όλα σχεδόν, ακόμη και στα αυστηρότερα, σπίτια.

"Είναι ωραίο και μελωδικό, πρόκειται για διασκευή της ιταλικής καντσονέτας "O, sole mio" απεφάνθη ο πατέρας μας, που τραγουδούσε ως τενόρος στην χορωδία του Ιατρικού Συλλόγου. Κι έτσι, ο Έλβις, που γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου, μπήκε στο σπίτι και στην καρδιά μας...
Από τα περιοδικά της εποχής, τον γνωρίσαμε για τα καλά και τον λατρέψαμε από τις υπέροχες εκείνες ταινίες του, πλημμυρισμένες από τα τραγούδια και την λάμψη του.

Ουρές στα κεντρικά αλλά και τα συνοικιακά σινεμά που έπαιζαν το "Ξεφάντωμα με τον Πρίσλεϊ", το "Διακοπές στο Ακαπούλκο", το "Κορίτσια-κορίτσια-κορίτσια" και ξεβιδώνονταν οι νεολαίοι στην πίστα με το "Μπόσα-νόβα μπέιμπι"...
Τον Έλβις τον ακολούθησα πιστά, από το βράδυ εκείνο, που άκουσα το "It's now or never" μέχρι το άδοξο και ξαφνικό τέλος.
Και, φυσικά, δεν ήταν μόνο η λάτιν "Μαργαρίτα" ή το ταγκό "Υοu'll be gone", που μας κατέκτησαν. Κυρίως ήταν τα ροκ-εντ-ρολ κομμάτια του, εκείνα που άνοιξαν τον δρόμο στην έκρηξη της δεκαετίας του '60.

Στο βιβλίο του «Underground» (εκδόσεις «Οδυσσέας»), ο Ιταλός συγγραφέας Μάριο Μάφι γράφει για τον Έλβις: "...αφού σκανδάλισε όλους τους μυαλωμένους, τους γονείς τους εκπαιδευτικούς, τις θυγατέρες της αμερικανικής επανάστασης, και κυρίως τους ιεροκήρυκες, με το συνεχές κυκλικό κούνημα και τίναγμα των γοφών του, ο Πρίσλεϊ πήρε το ροκ από το χέρι και το οδήγησε στο θυσιαστήριο του καθωσπρεπισμού. Και χρειάστηκαν οι Beatles με την προσωπικότητα και τον κυνισμό τους για να ξαναβάλουν τα πάντα σε κίνηση. Μετά τον Πρίσλεϊ, η μουσική θα γίνει λιγότερο διασκέδαση και περισσότερο τρόπος επικοινωνίας μέσα από τη συγκίνηση και τις εικόνες, Γι’ αυτό, γι’ αυτή την ενδιάμεση θέση του, για την υπνωτική δύναμή του, γι’ αυτό το έργο έλξης κι απομάκρυνσης, ο Έλβις ονομάστηκε "Ρασπούτιν" του ροκ (Ρίτσαρντ Γκολντστάιν''.

Αν ζούσε σήμερα ο Έλβις, που έφυγε το 1977 στα 42 του, υπέρβαρος και γεμάτος αναβολικά, θα ήταν 83 ετών. Και ίσως να μην ήταν είδωλο...

cotommatae