Τα προβλήματα του ΠΑΣΟΚ

Πέρσι τέτοια εποχή το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ περνούσε μια κομβικής σημασίας φάση, μεσούσης της εσωκομματικής προεκλογικής του περιόδου. Από την μια η μέχρι τότε πρόεδρος του Φώφη Γεννηματά εγκατέλειπε τα εγκόσμια χτυπημένη από τον καρκίνο. Και από την άλλη, λίγο αργότερα, πρόεδρος του κόμματος εκλεγόταν ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο νεότερος πολτικός αρχηγός της χώρας σήμερα. Λίγο η συμπάθεια για την απώλεια της Φώφης, λίγο οι ελπίδες για ένα νέο ξεκίνημα κι επιστροφή σε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή, το ιστορικό αυτό κόμμα έδειχνε ικανό να επιστρέψει σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Κι οπωσδήποτε να αμφισβητήσει το imperium του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς.

Ένα χρόνο μετά τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Δεν είναι τόσο η δημοσκοπική υποχώρηση. Αυτή θα μπορούσε ίσως να εξηγηθεί από την πόλωση που όσο θα πηγαίνουμε προς τις εκλογές αναμένεται να είναι όλο και πιο ισχυρή. Είναι το προφανές έλλειμμα προγραμματικού λόγου, που χαρακτηρίζει το κόμμα. Πάμε σε κάλπες με απλή αναλογική. Δεδομένο είναι ότι αυτοδυναμία δεν θα υπάρξει. Η ΝΔ θέλει να «κάψει» την πρώτη Κυριακή και να διεκδικήσει την αυτοδυναμία στις επαναληπτικές εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει το σενάριο της «προοδευτικής διακυβέρνησης», την συνεργασία δηλαδή, με το ΠΑΣΟΚ, το ΜΕΡΑ25, αλλά και την ανοχή έστω του ΚΚΕ. Και τα δύο μεγαλύτερα κόμματα προβάλλουν μια καθαρή πρόταση – ακόμη κι αν η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ φαντάζει ανέφικτη, καθώς το ΚΚΕ δεν μπαίνει καν σε μια τέτοια συζήτηση.

Απέναντι σε αυτές τις δύο εναλλακτικές το ΠΑΣΟΚ τι κάνει; Τι λέει; Επί της ουσίας τίποτε. Θα περίμενε κανείς να έχει ήδη καταθέσει ένα συγκεκριμένο κυβερνητικό πρόγραμμα το οποίο θα έθετε προς διαπραγμάτευση για την συγκρότηση μιας κυβέρνησης συνεργασίας από την πρώτη Κυριακή. Όταν, κατά τα φαινόμενα, θα έχει και μια ισχυρή κοινοβουλευτική ομάδα. Έχετε δει κάτι τέτοιο; Ούτε κατά διάνοια. Επιπλέον θα περίμενε κανείς από τη νέα του ηγεσία να αφουγκραζόταν τις διαθέσεις των ψηφοφόρων του. Οι οποίοι σε πολύ σημαντικό ποσοστό εμφανίζονται να προτιμούν μια κυβέρνησης συνεργασίας με τη ΝΔ, παρά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε κάτι τέτοιο έχουμε δει.

Αντίθετα με αφορμή τα σκάνδαλο των υποκλοπών και την παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αφέθηκε να «καπελωθεί» από τον ΣΥΡΙΖΑ, που νόμισε ότι βρήκε το θέμα που θα αμφισβητούσε την πολιτική ηγεμονία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Κι έτσι το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε όχι μόνο να ακολουθεί την αντιπολιτευτική ρητορική του κόμματος που φυσιολογικά θα έπρεπε να αμφισβητεί, αλλά και να εμφανίζεται πρόθυμος εταίρος κόντρα στην βούληση του μεγαλύτερου μέρους των ψηφοφόρων του. Η ιδανική συνταγή πολιτικής αυτοκτονίας.

Τελικά η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ /ΚΙΝΑΛ καλό θα ήταν να κοίταζε λίγο πιο προσεκτικά την σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας. Και την μοίρα ενός κόμματος που ουσιαστικά δεν υπάρχει πλέον. Το 2012 , στις πρώτες εκλογές η ΔΗΜΑΡ (περί ης ο λόγος) και το ΠΑΣΟΚ είχαν αθροιστικά μεγαλύτερο ποσοστό από τη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά. Το κόμμα του Φώτη Κουβέλη αρνήθηκε να συγκυβερνήσει (ίσως και με τον ίδιο πρωθυπουργό, όπως είχε ακουστεί), οδήγησε την χώρα σε δεύτερες εκλογές, συνέβαλε την περαιτέρω αύξηση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ και τελικά συγκυβέρνησε με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υπό δυσμενέστερους εκλογικά όρους. Η συνέχεια είναι γνωστή. Ας την θυμίσει κάποιος στο Νίκο Ανδρουλάκη…

Ν.Α.

 

 

ETEKA_Desktop

eep logo