#Pasok_dolofonoi

Πριν 35 χρόνια, το μακρινό 1987, η ελληνική κοινωνία συγκλονίστηκε από μια πρωτοφανή υπόθεση : την περίφημη «συμμορία (ή εταιρεία) δολοφόνων. Μια ομάδα εγκληματιών έβρισκε και προσέγγιζε μοναχικούς γέροντες με αξιόλογη περιουσία, πλαστογραφούσε την διαθήκη τους, φρόντιζε για την γρηγορότερη έξοδο τους από τον μάταιο τούτο κόσμο και ιδιοποιούνταν την κληρονομιά. Εγκέφαλος εκείνης της εγκληματικής οργάνωσης ήταν ο τότε 52χρονος δικηγόρος, Μιχάλης Παπαδόπουλος, ένας άνθρωπος υπεράνω πάσης υποψίας. Με αντιστασιακές περγαμηνές την περίοδο της χούντας και αγώνες με αριστερό πρόσημο όταν ήταν φοιτητής στην Νομική, νωρίτερα, ήταν μέλος του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα είχε διατελέσει δήμαρχος της Νέας Χαλκηδόνας με την υποστήριξη του.

Η περίοδος ήταν γεμάτη πολιτικά πάθη και αντιπαλότητες. Ο Κώστας Μητσοτάκης αμφισβητούσε ήδη το imperium του Ανδρέα (κάτι που όντως κατάφερε μετά από λίγα χρόνια). Ήταν η εποχή που τα «πράσινα» και τα «γαλάζια» καφενεία βρίσκονταν στην ακμή τους. Και οι προεκλογικές συγκεντρώσεις μύριζαν μπαρούτι, ενώ η ρητορική των πολιτικών και των δύο κομμάτων είχε ξεπεράσει κάθε όριο. Η έννοια του πολιτικού πολιτισμού ήταν άγνωστη.

Κι όμως οι εφημερίδες, που την εποχή εκείνη πουλούσαν δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες φύλλα ημερησίως, κάλυπταν την υπόθεση με βάση το αστυνομικό κι αργότερα το δικαστικό ρεπορτάζ. Της απέδωσαν δηλαδή τα χαρακτηριστικά που είχε. Η πολιτική προέλευση του αρχηγού της συμμορίας αναφερόταν παρεμπιπτόντως και περισσότερο γινόταν αναφορά στην προηγούμενη θητεία του στον δημαρχιακό θώκο της Ν. Χαλκηδόνας, δίνοντας ένα «πιπεράτο» στοιχείο στην υπόθεση και κατά καμία έννοια παραπολιτικό.
«Πως είναι δυνατόν ένας πρώην δήμαρχος να διαπράττει κατά συρροή εγκλήματα» είναι η φράση που συμπύκνωνε αυτή την πλευρά του ρεπορτάζ. Και βεβαίως ουδείς ούτε τα πιο σκληρά στοιχεία της Νέας Δημοκρατίας της εποχής δεν διανοήθηκαν καν να προσδώσουν πολιτικά χαρακτηριστικά στην υπόθεση. Το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε λίγο αργότερα, λόγω και του σκανδάλου Κοσκωτά, σε πολύ δύσκολη θέση, αλλά φυσικά ποτέ και κανείς δεν κατηγόρησε συνολικά το κόμμα ως κόμμα δολοφόνων.

Ίσως βέβαια γιατί τότε δεν υπήρχαν social media και hastags. Ή ίσως πάλι γιατί παρ’ όλα τα πάθη κυριαρχούσε ο πολιτικός λόγος κι η αντιπαράθεση. Δεν υπήρχε τέτοια πολιτική φτώχεια που να οδηγεί βουλευτές (κι ένα μεγάλο αριθμό μικρομεσαίων στελεχών , ανά την Ελλάδα) να ασκεί δήθεν πολιτική με βάση δυσώδεις εγκληματικές υποθέσεις τις οποίες συλλήβδην προσπαθούν να χρεώσουν στο κυβερνών κόμμα.

Ίσως, τελικά, έκανα εξ αρχής λάθος. Και πριν 35 χρόνια να υπήρχε έστω ασυνείδητα ένας κάποιος πολιτικός πολιτισμός. Πάντως η κατάντια η σημερινή δεν υπήρχε…

Ν.Α.

ETEKA_Desktop

eep logo