Κι αν βγαίνει κυβέρνηση από την πρώτη Κυριακή;

Η αυθόρμητη απάντηση στην ερώτηση του τίτλου είναι ένα κατηγορηματικό «όχι»! Με απλή αναλογική θα γίνουν κάπου την Άνοιξη (Μάιο;) οι επόμενες εκλογές και δεν είναι καθόλου πιθανό σενάριο το πρώτο κόμμα να συγκεντρώσει 46-47%, το μίνιμουμ που απαιτείται για αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ήδη αναδείξει ότι το διακύβευμα των εκλογών θα είναι η «σταθερότητα». Και με αυτό θα διεκδικήσει την αυτοδυναμία στις επαναληπτικές εκλογές. Κατανοητό, αλλά… Υπάρχει κι ένα αλλά. Κι αυτό είναι τι θα γίνει εάν του προσφερθεί σταθερή (και μεγάλη) κυβερνητική πλειοψηφία. Εάν το τρίτο κόμμα (το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ) κατά τις δημοσκοπήσεις όταν πάρει την διερευνητική εντολή του καταθέσει ένα πρόγραμμα συγκυβέρνησης; Που θα είναι η «σταθερότητα» με προσφυγή σε δεύτερη κάλπη; Η οποία στην καλύτερη περίπτωση θα οδηγήσει σε μια ισχνή πλειοψηφία 151-152 βουλευτών, οπότε θα υποχρεωθεί να κυβερνήσει κάνοντας τον «παιδονόμο» της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του; Και γιατί να μην είναι σταθερότερη μια κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με άνετη πλειοψηφία άνω των 160 βουλευτών;

Το σκάνδαλο των υποκλοπών όντως έχει δημιουργήσει μια «ψυχρανσία» (που θα έλεγε κι ο Χατζηχρήστος) μεταξύ των δύο κομμάτων. Αλλά στην πολιτική είναι τα δεδομένα της συγκυρίας που ενίοτε υποχρεώνουν σε υπερβάσεις. Άλλωστε ποιος θα έλεγε πριν τις εκλογές του 2012 ότι τα δυο κόμματα που κυβέρνησαν συνεχώς, το ένα απέναντι στο άλλο από την Μεταπολίτευση κι έκτοτε, με οξύτατες αντιπαραθέσεις θα υποχρεώνονταν να συνεργαστούν με ένα τρίτο μικρότερο αριστερό κόμμα, την ΔΗΜΑΡ για να σωθεί η χώρα; Κι αργότερα ποιος θα φανταζόταν ότι Σαμαράς – Βενιζέλος θα συνέχιζαν την προσπάθεια αυτή υπερβαίνοντας ουσιαστικά διαχωριστικές γραμμές και προκαταλήψεις ετών; Όποιος υποστήριζε κάτι τέτοιο πριν το 2012 θα άκουγε αμέσως ότι είχε εξασφαλισμένη θέση στο Δαφνί.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν είναι βλάκας. Θυμωμένος είναι και δικαίως. Μάθαμε ποιοι τον παρακολούθησαν (η ΕΥΠ), ποιοι προσπάθησαν (το Predator), αλλά πιθανότατα δεν μάθουμε ποτέ γιατί. Οποιοσδήποτε φυσιολογικός άνθρωπος στην θέση του το ίδιο θυμωμένος θα ήταν. Πόσο μάλλον ο αρχηγός του τρίτου κοινοβουλευτικού κόμματος. Αλλά μέχρι πότε το θυμικό θα πρυτανεύει της λογικής; Όταν μάλιστα οι πολίτες συνεχώς εμφανίζονται να μην αξιολογούν ως μείζονος σημασίας θέμα τις υποκλοπές. Όταν σε αυτό το μήκος κύματος κινούνται και οι ψηφοφόροι του κόμματος του. Οι οποίοι σε όλες τις έρευνες φαίνεται ότι προτιμούν (μετά την απίθανη αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ) την συνεργασία του με τη ΝΔ, γυρίζοντας την πλάτη τους στα σενάρια περί «προοδευτικής κυβέρνησης» που πλασάρει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και , πάνω απ’ όλα, όταν γνωρίζει πολύ καλά ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ ότι στις επαναληπτικές εκλογές θα πιεσθεί και από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, με αποτέλεσμα το όποιο ποσοστό συγκεντρώσει στην πρώτη κάλπη να μειωθεί εντυπωσιακά στην δεύτερη…

Αλλά υπάρχει κι ένας ακόμη παράγοντας που θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην στάση του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ το βράδυ της πρώτης Κυριακής. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ , σύμφωνα με τις μετρήσεις αυτής, πιθανότατα θα αριθμεί γύρω στους 45 βουλευτές – ίσως και παραπάνω. Από αυτούς σχεδόν οι μισοί θα συνειδητοποιήσουν με την εκλογή τους ότι σε περίπτωση επαναληπτικών εκλογών θα είναι «αναλώσιμοι». Δεν θα επανεκλεγούν. Οι πιέσεις που θα ασκήσουν ώστε να γεφυρωθούν τα χάσματα θα είναι ευλόγως τεράστιες…

Μπορεί το σενάριο αυτής της στροφής για το ΠΑΣΟΚ να μην είναι το ισχυρότερο. Κι οπωσδήποτε η σχετική συζήτηση να φαντάζει πρόωρη. Αν όμως τελικά ο Νίκος Ανδρουλάκης αποφασίσει να «κλείσει τα παλιά», να κάνει την προσωπική του υπέρβαση και να επιχειρήσει μια προγραμματική σύγκλιση που θα εγγυάται σταθερή κυβέρνηση, το πρόβλημα θα το έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο οποίος , εφ’ όσον δεν δεχθεί την πρόταση, θα δυσκολευτεί πολύ να εξηγήσει στους ψηφοφόρους του, οι οποίοι πρωτίστως θέλουν «σταθερότητα», γιατί δεν συνεργάζεται με ένα κόμμα με το οποίο άλλωστε συνεργάστηκε στο παρελθόν. Το πρόβλημα δε του Κυριάκου Μητσοτάκη θα είναι πολύ μεγαλύτερο εάν ο Νίκος Ανδρουλάκης ξεχάσει τους «μικρομεγαλισμούς» του πρόσφατου παρελθόντος και προτείνει τον πρόεδρο του πρώτου κόμματος για την θέση του πρωθυπουργού.

Το κέρδος για τον ίδιο τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ είναι ότι θα έχει εμφανιστεί ως εγγυητής της σταθερότητας. Θα έχει αφήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να απολογείται για την αντίφαση να εμφανίζεται με υπερασπιστής στης σταθερότητας, την οποία αρνείται όταν του προσφέρουν. Να καταδικάζει τον ΣΥΡΙΖΑ να μείνει άλλη μια τετραετία στην αντιπολίτευση. Με την αναμενόμενη αυξημένη εσωστρέφεια και γκρίνια στην Κουμουνδούρου να προσφέρει δυνητικά ενδιαφέρουσες ευκαιρίες πολιτικών πρωτοβουλιών στην Χαριλάου Τρικούπη.

Και σε κάθε περίπτωση να επιτρέπει στον ίδιο τον Νίκο Ανδρουλάκη να υποστηρίζει πως έκανε ό,τι ήταν θεσμικά δυνατόν ώστε να αποφύγει η χώρα την περιπέτεια των διπλών εκλογών. Κάτι που αναμφισβήτητα εάν οδηγηθούμε τελικά σε δεύτερη κάλπη θα το εκτιμήσουν και θα του το πιστώσουν οι ψηφοφόροι. Τότε η δεύτερη Κυριακή μπορεί να μην τόσο οδυνηρή για το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ.
Ν.Α.

 

ETEKA_Desktop

eep logo