Συγκυρία και συστήματα

podosfairo kontra

Ας υποθέσουμε ότι μια ομάδα πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσει ένα συγκεκριμμένο παιχνίδι. Τι κάνει; Παίζει φουλ επίθεση; Ή δίνει χώρο στον αντίπαλο, περιμένοντας να χτυπήσει με αντεπιθέσεις; Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, η δεύτερη επιλογή είναι η πιο συνηθισμένη. Ιδίως αν ο αντίπαλος δεν είναι της πλάκας.

Φαίνεται πως στη Νέα Δημοκρατία είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι της πλάκας και ο Μητσοτάκης κερδίζει άνετα τον Τσίπρα. Μετά από δύο συνεχόμενες συζητήσεις στην «ώρα του πρωθυπουργού», το φυσάνε και δεν κρυώνει. Τα πράγματα ήταν διαφορετικά κι αυτό φαίνεται μόνο από το γεγονός ότι ο Τσίπρας επέλεξε να σηκώσει το γάντι και να μην κρυφτεί πίσω από τη δυνατότητα που είχε από τον κανονισμό της Βουλής να μην απαντήσει στις ερωτήσεις του Μητσοτάκη.

Για να σταθεί κανείς μόνο στο τελευταίο ντέρμπι, στη συζήτηση για την ανομία, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας πήγε στη Βουλή θέλοντας να παίξει φουλ επίθεση, μιλώντας για τα Εξάρχεια και την εγκληματικότητα και δεν προλάβαινε να μετράει τα γκολ που έτρωγε στις αντεπιθέσεις. Πότε για την υπόθεση Αυγενάκη και πότε για τις τελευταίες επιτυχίες της ΕΛΑΣ.

Όταν μπαίνεις στο γήπεδο χωρίς να υπολογίζεις και να αξιολογείς τη σύνθεση του αντιπάλου, αυτά παθαίνεις. Σαν να προσπαθείς να αναδείξεις πολιτικά ένα ζήτημα, αγνοώντας τη συγκυρία. Ο Ολυμπιακός ήταν η πρώτη ομάδα στην Ευρώπη τα τελευταία πέντε χρόνια, που δεν τρώει γκολ από την Μπαρτσελόνα, απλούστατα γιατί ο Λεμονής αναγνώρισε την συντριπτική ανωτερότητα στην ομάδα του Μεσι και παρέταξε τον Θρύλο με το πρωτοπορειακά αμυντικογενές σύστημα 4-6-0...Ήξερε ποιον είχε απέναντί του και προσάρμοσε την τακτική του για να πετύχει τον στόχο του. Τον βαθμό της ισοπαλίας. 

Η Νέα Δημοκρατία και προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήθελε να καταγάγει θρίαμβο εις βάρος του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα στο γήπεδο της ανομίας. Όμως καλώς ή κακώς, οι εθιμοτυπικές μολότοφ στα Εξάρχεια, σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο, είναι ένα πρόβλημα και μια παθογένεια που μετρά καμιά εικοσαριά χρόνια, ίσως και παραπάνω. Η ελληνική κοινωνία δυσανασχετεί, αλλά δεν τρομοκρατείται. Δεν τρομοκρατείται ούτε καν από τις κατά καιρούς βιαιότερες στοχευμένες επιθέσεις που κάνουν κάθε τόσο οι διάφοροι Ρουβίκωνες. Επιπλέον, με την απελευθέρωση του απαχθέντος βιομηχάνου Λεμπιδάκη, τη σύλληψη των δολοφόνων του δικηγόρου Ζαφειρόπουλου, αλλά και των βάναυσων ληστών που προ ημερών είχαν «σιδερώσει» μια γριούλα, η αστυνομία διανύει μια περίοδο μεγάλων επτυχιών, οι οποίες πρωτίστως καθησυχάζουν την μεσαία τάξη. Τους φιλήσυχους οικογενειάρχες, οι οποίοι κατ΄εξοχήν αποτελούν το κοινωνικό στρώμα στο οποίο απευθύνεται η Νέα Δημοκρατία.

Η αξιωματική αντιπολίτευση επέλεξε να εξαπολύσει γενική επίθεση. Η κυβέρνηση έδωσε χώρο και ο Τσίπρας χτύπησε με αντεπιθέσεις. Με αιχμή την υπόθεση Αυγενάκη που προκάλεσε τουλάχιστον αμηχανία στον θεωρητικά επιτιθέμενο Μητσοτάκη.
Η απορία είναι γιατί έκανε αυτή την επιλογή η Νέα Δημοκρατία. Από άγχος να επιδείξει ντε και καλά, εδώ και τώρα, μια τακτική νίκη; Ή επειδή υποτίμησε τον αντίπαλο;

Μια απορία που δεν μπορεί να απαντηθεί εφόσον η Νέα Δημοκρατία εδώ και 15 μήνες προηγείται σε όλες τις δημοσκοπήσεις σταθερά και με διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και από τον παραπαίοντα Παναθηναϊκό και ο Ολυμπιακός θα έπρεπε σταθερά να προηγείται και εύκολα να τον νικά στις μεταξύ τους αναμετρήσεις. Όπως φάνηκε όμως και από την τελευταία τους σύγκρουση και την ήττα των ερυθρολεύκων στην Αλεξάνδρας, όταν υποτιμάς τον αντίπαλο κι αυτός μάλιστα παραμένει – τουλάχιστον στο όνομα – μεγάλος, τα πάντα μπορούν να συμβούν. Να κερδίσει για παράδειγμα ο ΠΑΟ τον Ολυμπιακό ή να χάσει μέσα στη Βουλή τις εντυπώσεις ο Μητσοτάκης από τον Τσίπρα.

Αναγνώστης Κέντρος