Ο προπονητής, οι βεντέτες και οι άλλοι παίκτες

callas diva

Την πρώτη χρονιά που έπαιξε ο Ριβάλντο στον Ολυμπιακό, τη μοναδική που συνέπεσε με τον Τζιοβάννι, όταν ο Θρύλος είχε ένα απίστευτο βραζιλιάνικο δίδυμο, προποντής ήταν ο Μπάγιεβιτς. Σε κάποιο ματς ο Ντούσκο κάνει αλλαγή τον Ζίο και εκείνος εκνευρισμένος φεύγει απευθείας για τα αποδυτήρια, χωρίς να περάσει από τον πάγκο. Την επόμενη ημέρα ανακοινώνεται ότι τιμωρείται με χρηματικό πρόστιμο. Ο Μπάγιεβιτς, εμμονικός αρκετές φορές, προπονητής παλαιάς κοπής, δεν καταλάβαινε από βεντέτες. Ίσως γιατί και ο ίδιος ήταν βεντέτα όταν ήταν ποδοσφαιριστής, ίσως γιατί ήξερε πως τον έλεγχο της ομάδας μπορείς να τον διατηρήσεις μόνο αν όλοι οι παίκτες καταλάβουν ότι αποτελούν ισότιμα μέλη ενός συνόλου. Αυτό δεν σημαίνει ομάδα;

Στην πολιτική, αν εξαιρέσεις διαγραφές και λοιπά πειθαρχικά μέτρα, ο πρόεδρος ενός κόμματος μπορεί να επιβάλλει στα στελέχη του τη γραμμή που θέλει να ακολουθήσουν, μόνο εφόσον τα πείσει ότι αυτή είναι η καλύτερη για το κόμμα. Κατά κανόνα πάντως, ο πρόεδρος είναι εκείνος που έχει τον τελευταίο λόγο. Και αν κάποιο στέλεχος – βεντέτα, πολύ περισσότερο αν δυο εξ αυτών ακολουθούν μια πολιτική διαφορετική από εκείνη του προέδρου, τότε απλώς χάνεται η μπάλα.

Στην πολυάριθμη ομάδα των υποψηφίων για τον νέο φορέα της Κεντροαριστεράς αναγνωρίζει κανείς πολύ εύκολα τις βεντέτες. Είναι οι μόνοι δύο βουλευτές εν ενεργεία και επικεφαλής, έστω μικρών υφιστάμενων κοινοβουλευτικών ομάδων. Ο δήμαρχος Αθηναίων, ο πρώτος σε ψήφους ευρωβουλευτής της «Ελιάς», οι δυο πρώην υπουργοί του ΠΑΣΟΚ που διεκδικούν επίσης την ηγεσία, θα ήθελαν, αλλά ακόμη δεν είναι οι σταρ της ημέρας. Μιας ομάδας, που ακόμη δεν έχει συσταθεί, δεν έχει διοίκηση, ούτε καν προπονητή. Με αποτέλεσμα οι βεντέτες να κάνουν παιχνίδι μόνες τους.

Φάνηκε αυτό στο debate της Δευτέρας. Εκεί αποκαλύφθηκε ότι οι δυο βεντέτες, Φώφη και Σταύρος, τα έχουν βρει ερήμην των άλλων. Οι δυο κοινοβουλευτικές ομάδες τους έχουν συμφωνήσει πως δεν θα συγχωνευτούν μετά το αποτέλεσμα. Θα κρατήσει ο καθένας το δικό του μαγαζί.

Εντάξει, υπάρχουν περιπτώσεις, πολλές μάλιστα, που ποδοσφαιριστές συνωμοτούν για να «φάνε» έναν προπονητή. Η διαφορά είναι ότι ο προπονητής-πρόεδρος αναζητείται ενώ και η ομάδα ακόμη δεν έχει συγκροτηθεί. Εδώ είναι σαν να λένε οι δυο βεντέτες ότι οι Καμίνης, Ανδρουλάκης, Μανιάτης και Ραγκούσης έχει συμφωνηθεί να παίξουν δεύτερους ρόλους και τους δυο πρώτους τους κρατάνε για πάρτη τους. Πρόεδρος όποιος κερδίσει κι επικεφαλής του Επικρατείας ο δεύτερος.

Κατά κανόνα οι βεντέτες γίνονται σεβαστές στα αποδυτήρια. Υπάρχουν και περιπτώσεις πάντως που, αν το παρακάνουν με το τουπέ τους και την εν γένει συμπεριφορά τους, δημιουργούνται συνασπισμοί παικτών μικρότερης ακτινοβολίας που μπορεί να τους κάνουν τη ζωή δύσκολη. Όπως όταν ο Ζάχοβιτς, ο αποκαλούμενος και Μαραντόνα των Βαλκανίων, που τον είχε φέρει μαζί με τον Τζιοβάννι ο Κόκκαλης στον Ολυμπιακό και είχε τρελλάνει τους συμπαίκτες του με τη στάση του στα αποδυτήρια, κατάλαβε βάζοντας τα παπούτσια του, ότι κάποιος είχε βάλει κόλλα σ΄ αυτά, με αποτέλεσμα να κολλήσουν οι κάλτσες και να μην μπορεί να τα βγάλει. Το επόμενο καλοκαίρι έφυγε τρέχοντας και λόγω ιδιοσυγκρασίας δεν έκανε ποτέ την καριέρα που θα μπορούσε. Αντίθετα, ο Γεωργάτος, τον οποίον οι περισσότεροι έβλεπαν πίσω από το καψόνι με την κόλλα, μεσουράνησε στον Ολυμπιακό, έπαιξε δυο φορές στην Ίντερ του Ρονάλντο (του παλιού) κι αν ήθελα, θα έμενε χρόνια στο Καμπιονάτο.

Βέβαια Ζάχοβιτς ή Τζιοβάννι δεν είναι ούτε η Φώφη ούτε ο Σταύρος. Αλλά το ερώτημα είναι αν μπορεί να αποδειχθεί Γεωργάτος ο Καμίνης ή ο Ανδρουλάκης...

Αναγνώστης Κέντρος