Της Μεγάλης Εβδομάδας τα παιγνίδια...

paixnidia gkazes

Του Δημήτρη Καπράνου

Ερχότανε, που λες, τρέχοντας ο Σταμάτης, της κυρά- Διαμαντούλας, της χήρας, που ο άντρας της, ο καπετάνιος, είχε πνιγεί σ' ένα ναυάγιο στον Ινδικό και τώρα ζούσανε με την αποζημίωση και τη σύνταξή του.

"Ήρθα, παιδιά, κι εγώ. Θα με παίξετε;" ρωτούσε, καθώς εμείς είχαμε ήδη αρχίσει τον "καπετάνιο", ένα παιγνίδι με γκαζές (γυαλένια) με πέντε λακκάκια που σκάβαμε στον χωματόδρομο. Παίζαμε "καπετάνιο" κάθε απομεσήμερο, πριν αρχίσει να σουρουπώνει (τότε δεν είχαμε θερινή ώρα) για να πάμε στην εκκλησιά, τη Μεγαλοβδομάδα. Φυσικά όλοι θέλαμε να παίξει ο Σταμάτης, αλλά τον πρώτο και τελευταίο λόγο τον είχε ο Θέμης, ο γιος του αστυφύλακα, του κυρ- Παντελή, που αργότερα έγινε δικαστής και πρόκοψε πολύ. "Θα σε παίξουμε, αλλά θέλω ένα νταμάκι από τη σοκολάτα σου" έλεγε ο Θέμης και ο Σταμάτης, αμέσως, του έκοβε ένα από τα πέντε κομμάτια που είχε η "ΙΟΝ αμυγδάλου", που του έδινε πάντα μαζί η μάνα του. Έτσι, εξαγόραζε τη συμμετοχή του στο παιγνίδι, ο Θέμης απολάμβανε το νταμάκι κι εμείς χαιρόμασταν που είχαμε έναν ακόμη συμπαίκτη στον "καπετάνιο". Παστρικές δουλειές και καθαρές. Πάντα αργοπορημένος, ερχόταν, με τις γκαζές του στις τσέπες, ο Μύρος (Μύρων δηλαδή) γιος της Θοδώρας και του Μανόλη, από τη Σητεία, που δούλευε πλοηγός το Πέραμα. "Μπορώ να παίξω κι εγώ;" ρωτούσε. "Να παίξεις, αλλά να μας πεις πρώτα το ποίμα (ποίημα) σου" έλεγε ο Θέμης. Τέντωνε το λαιμό ο Μύρος, έβαζε και τα χέρια χωνί στο στόμα κι άρχιζε: "Μεγάλη Δευτέρα, ο Χριστός με τη μαχαίρα/ Μεγάλη Τρίτη, ο Χριστός εκρύφτη/ Μεγάλη Τετάρτη, ο Χριστός εχάθη/Μεγάλη Πέμπτη, ο Χριστός ευρέθη/ Μεγάλη Παρασκευή, ο Χριστός στο καρφί/ Μεγάλο Σαββάτο, ο Χριστός στον τάφο/ Μεγάλη Κυριακή, ο χριστός θ' αναστεί!". Έπεφτε το σχετικό χειροκρότημα και τα "Μπράβο Μύρο, ούτε ο Νίκος Τζόγιας να ήσουνα" και το παιγνίδι αποκτούσε μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Ώσπου έβγαινε η μάνα (δεν έχει σημασία ποιανού η μάνα ήτανε, έβγαιναν με βάρδιες) στην γωνία και φώναζε: "Τέλος το παιγνίδι, ελάτε για πλύσιμο- ντύσιμο- εκκλησία". Κι ύστερα, φρεσκολουσμένοι και με τα καλά μας, στην εκκλησιά με τη μάνα ή με τη γιαγιά του ο καθένας. "Να έχετε κοντά σας το ορφανό, να του μιλάτε" μας έλεγαν, για τον Σταμάτη, που κάθε τόσο θυμότανε τον πατέρα του κι έκλαιγε. "Μην κλαις, ρε Σταμάτη. Οι άντρες δεν κλαίνε!" του λέγαμε. Μέχρι που ο Νίκος είδε ένα βράδυ τον πατέρα του να κλαίει, όταν τον απολύσανε από τα Λιπάσματα...

zoupis zaxarias

του Ζαχαρία Ζούπη

Ένας Τούρκος δημοσιογράφος, ο Μουράτ Τσαπάν, παρουσιάζεται πριν μέρες στον Έβρο και ζητάει από τις Ελληνικές Αρχές Πολιτικό Άσυλο.

kapranos d

Του Δημήτρη Καπράνου

Πήγαμε που λες οικογενειακώς στο "Βεάκειο", για να παρακολουθήσουμε την εορτή της λήξεως των μαθημάτων της εγγονής μας

ifigeneia en

Γεφυρώνοντας τις Διαφορετικότητες – Δημοτικό Θέατρο Πειραιά - Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2017

Ο Σταυρός στην Πειραϊκή
Ηλεκτρικός Σταθμός Πειραιά
Φοίνικες στον ΟΛΠ
Περιστέρια στο Δημοτικό
Κουφάρι βάρκας στην Πειραϊκή
Κρουαζιερόπλοια σε λιμάνι