Όταν ψάχνεις μόνο την δική σου κούπα...

cups coffee 1

του Δημήτρη Καπράνου

 

Προχθές, που έφτιαχνα τον πρωινό μου καφέ, ανακάλυψα ότι έλειπε από το ντουλάπι η κούπα μου!
Πανικός με κατέλαβε, καθώς, ανάμεσα στις πολλές κούπες, στο τρίτο ράφι του ντουλαπιού, δεν είδα την μεγάλη, παλιά κούπα μου, με το μικρό ράγισμα στο δεξί μέρος του χείλους της!

Ο καφές είχε αρχίσει να βράζει, με δυο κουταλιές "Λουμίδη", που τον κόβει φρέσκο η κυρία Μαρία, στην γωνία Τσαμαδού και Γούναρη και με κομμένη-από καιρό- την ζάχαρη(μήπως και χάσουμε κάνα κιλό, πράγμα δύσκολο) κι εγώ έψαχνα την κούπα, πανικόβλητος!

Καθώς είδα τον καφέ να φουσκώνει και να απειλεί με ηρωική έξοδο από το μπρίκι, άρπαξα μιαν άλλη κούπα και τον σερβίρισα λίγο πριν μου ξεφύγει...

"Ρε, τί γίνεται εδώ;" σκέφτηκα, καθώς επιχείρησα., με φόβο, να απολαύσω το ευώδες αφέψημα σε μια "ξένη" κούπα! Και θυμήθηκα τον πατέρα μου, που είχε την "δική" του κούπα, το "δικό του" πιάτο, τα "δικά του" μαχαιροπήρουνα, την "δική του", καρό πετσέτα κι εγώ τον κογιονάριζα, λέγοντας ότι "όσο γερνάει ο άνθρωπος παραξενεύει!

Κι άρχισε η αυτο-ανάλυση του φαινομένου. "Για κάτσε, βρε αδελφέ. Σε λίγο θα πάς στο "Αντέσο" για τον εσπρέσο με τους φίλους σου και θα πιείς καφέ από ένα φλυτζάνι, όπου έχουν πιεί χιλιάδες άλλοι! Εκεί, γιατί δεν κάνεις "παραξενιές"; Έχεις εκεί το "δικό σου" φλυτζάνι; Δεν το έχεις, αλλά και δεν κάνεις φασαρία στην κοπέλα απαιτώντας να έχεις ατομικό σκεύος σερβιρίσματος! Εδώ γιατί "μανουριάζεις";

"Ναι αλλά αυτή την κούπα, στο σπίτι, την έχεις φέρει από την Σκωτία, την έχεις αγοράσει από το Μουσείο του μεγάλου Μάκιντος, έχει επάνω της αποτυπωμένη και την παράσταση της διάσημης καρέκλας του!" είπα στον εαυτό μου, προσπαθώντας να τον δικαιολογήσω.

Βρε, μπας και στα αλήθεια παραξενεύει ο άνθρωπος όσο μεγαλώνει; Γιατί ψάχνεις να βρεις συγκεκριμένα μανικετόκουμπα, τα οποία φορείς πάντα, ενώ στο συρταράκι του "ρολ-τοπ, κληρονομιά του πατέρα σου, υπάρχουν και πολλά άλλα, ενώ η γυναίκα σου διαμαρτύρεται κάθε τόσο; "Μα, καλά, βλέπεις μπροστά σου πενήντα κουτάκια με πενήντα διαφορετικά είδη μανικετόκουμπα; Γιατί, καλά και σώνει, να φοράς πάντα τα ίδια;". Αλλά εσύ ψάχνεις, γιατί "έτσι μας αρέσει"!

Βρε, μπας και όσο περνούν τα χρόνια κάνουμε εκείνα που έκανα οι γονείς μας κι εμείς, ως παιδιά, τους κοροϊδεύαμε πίσω από την πλάτη τους;
Να, προχθές ο Γρηγόρης, εκεί που πίναμε ένα τσιπουράκι στην Αγορά, μου λέει: "Ξέρεις, έλεγα στον γιό μου, που πάτησε τα 40, ότι του έχω βρει μια καλή νύφη, που εργάζεται στην Τράπεζα, έχει μόνιμη εργασία, λεφτά στην άκρη και θα περάσει καλά! Έλεγα αυτά που μου έλεγε ο πατέρας μου για να μην πάρω την Κοραλία, που ήταν άπροικη και δεν εργαζόταν! Και τρελάθηκα!"...

"Μπα, μακριά από εμένα αυτά τα πράγματα!" είπα μέσα μου. Ήπια ήσυχα τον καφέ μου, δοκίμασα και ένα κρητικό παξιμάδι, δροσίστηκα με νερό ψυγείου και...άρχισα πάλι να ψάχνω την κούπα του Μάκιντος!

cotommatae