Ο αετός πεθαίνει στον αέρα!

kapranos d

του Δημήτρη Καπράνου

Επιτρέψτε μου σήμερα να κλίνω κι εγώ ευγνωμονών, το γόνυ και να σιωπήσω. Η απώλεια ενός Έλληνος αεροπόρου, αποτελεί για την Ελλάδα πληγή και για τους Έλληνες άγος...

Τόσα χρόνια, η ίδια "πατέντα". Παραβιάσεις, αναχαιτίσεις, ενσωματωμένος στην ψυχή των αεροπόρων μας ο κίνδυνος, αλλά κυρίως η υψηλή αίσθηση του καθήκοντος, η προστασία της εδαφικής μας ακεραιότητος και των εθνικών ιδανικών.

Ιδανικών τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με εκείνα των πολιτικάντηδων, με εκείνα των δήθεν "ειδικών" οι οποίοι παρεπιδημούν στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης, με τους δήθεν "αδέκαστους", που ετέθησαν κάποτε επί κεφαλής των εξοπλισμών, απειλούσαν Θεούς και δαίμονες, συνεργάσθηκαν με ξένες μυστικές υπηρεσίες για να ανατρέψουν την νομίμως εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας τους και τελικώς το "δεξί τους χέρι" πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη!

Είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση οι Έλληνες αεροπόροι. Είναι εκείνοι οι οποίοι πολεμούν-στην κυριολεξία- και εν καιρώ ειρήνης!
Είναι άνθρωποι οι οποίοι παίζουν καθημερινώς την ζωή του "κορώνα- γράμματα" είτε αναχαιτίζοντας εισβολείς του εναερίου μας χώρου είτε δοκιμάζοντας τις αντοχές και τις δυνάμεις τους για να είναι "έτοιμοι" ανά πάσα στιγμή.

Τυχαίνει να γνωριζόμουν με τον ήρωα Παναγιώτη Βλαχάκο, που έπεσε εκείνη την μαύρη νύχτα στα Ίμια, μαζί με τους δυο άλλους ήρωες Χριστόδουλο Καραθανάση και Έκτορα Γιαλοψό.
Από τις κουβέντες που είχα μαζί του, είχα αντιληφθεί τι θα πει να είσαι ολοκληρωτικά δοσμένος στην πατρίδα, να πιστεύεις ότι η ζωή σου ανήκει πρώτα στην Ελλάδα και έπειτα σε οποιονδήποτε άλλον!

Ακούω πολλές φορές να λέγεται ότι οι πιλότοι μας "έχουν αποκτήσει την άγνοια του κινδύνου". Λάθος, μέγα! Δεν υπάρχει για τους ανθρώπους αυτούς η έννοια "Κίνδυνος". Την σκεπάζει η βαριά σκιά της έννοιας "Πατρίδα".
Και μακάρι να είχαν και άλλοι αυτή την αίσθηση, να έβαζαν δηλαδή πρώτη στον κατάλογο με τα "πρέπει, τα "μπορώ" και τα "θέλω" τους την Ελλάδα! Πόσο καλύτερα θα ήταν για όλους μας τα πράγματα.

Δεν γνωρίζω πώς κατέπεσε χθες το μοιραίο αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας. Ίσως να μάθουμε τις αιτίες, ίσως να μην τις μάθουμε ποτέ. "Έτσι είναι αυτά τα πράγματα", όπως λένε όσοι υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Γνωρίζω, όμως, ότι ο Γεώργιος Μπαλταδώρος, περνά -για εμάς, τους απλούς πολίτες- στο Πάνθεον των (ολίγων) σύγχρονων Ηρώων, που έδωσαν την ζωή τους για την Ελλάδα!
Ένας αληθινός άνδρας, από τις τάξεις εκείνων, οι οποίοι τροχιοδρομούν καθημερινά μεταξύ ζωής και ουρανού, εκείνων που δεν γνωρίζουν τί θα πει φόβος, εκείνων που κρατούν πολύ-πολύ ψηλά το κυανόλευκο σύμβολο...

Στις τάξεις εκείνων, οι οποίοι, με αποδοχές πολύ μικρότερες του κάθε τυχάρπαστου κομματικού "συμβούλου" , προσπαθούν καθημερινά να κρατήσουν καθαρό και αμόλυντο τον καταγάλανο ελληνικό ουρανό, τον οποίο μολύνουν οι ανερμάτιστοι εισβολείς, γνήσιοι απόγονοι του "Μάλτα γιοκ"!

Και στον ήρωα Γεώργιο Μπαλταδώρο, που από χθες βρίσκεται στην καρδιά όλων μας, ταιριάζει ένα και μόνο τραγούδι:
"Ο αετός πεθαίνει στον αέρα, περήφανος και δυνατός!". ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

*αναδημοσίευση από την "Εστία"

cotommatae