Κάθε χρόνο, το ίδιο όμορφα...

kapranos d

του Δημήτρη Καπράνου

Πήγα προχθές στην γιορτή για την κοπή της βασιλόπιτας του Συλλόγου Αποφοίτων του σχολείου μας.
Είναι ένα ετήσιο "κρας τεστ" το οποίο περνώ με μεγάλη ευχαρίστηση. Κατ' αρχήν, αισθάνομαι ωραία, διότι έχω ακόμη τα μαλλιά μου! Βλέπω τους περισσότερους -ζώντες- συμμαθητές μου με "φαρδιά χωρίστρα" ή με την κεφαλή εν είδει ηλεκτρικού λαμπτήρος και ανακουφίζομαι!

Αισθάνομαι επίσης πολύ καλά διότι τα μαλλιά μου, εκτός του ότι διατηρούνται, έστω και ελαφρώς αραιωμένα, είναι και λευκά, εν αντιθέσει με πολλών συμμαθητών μου (ήτοι συνομηλίκων μου, ήτοι στα δεύτερα "ήντα") που έχουν διάφορα χρώματα. Κομοδινί, καροτί, λουλακί, γκριζομπλέ και άλλα, πιο περίεργα.
"Ξέρετε, παιδιά, εκτός από το γνωστό σοκ, το οποίο σε κάνει να αποκτήσεις ολόλευκα μαλλιά μέσα στον ύπνο σου, υπάρχει τώρα και το άλλο, που κοιμάσαι με λευκό κεφάλι και ξυπνάς με χρωματισμό" τους λέω , κάθε φορά που συναντιόμαστε και σκάμε από τα γέλια!

Ένα ακόμη στοιχείο ενδιαφέρον από τις εν λόγω συνάξεις, είναι τα κιλά! Όσο και αν η γυναίκα μου παραπονιέται συνεχώς επειδή είμαι -κατά την γνώμη της- υπέρβαρος, εγώ ανακουφίζομαι, καθώς:
α)Δεν φορώ τιράντες, αλλά ζώνη, χωρίς να πέφτει από πάνω της η υπερμεγέθης γαστήρ, όπως εκείνη των πλείστων εκ των συμμαθητών μου
β) Κουμπώνουν όλα τα κουμπιά στο γιλέκο μου, το οποίον δεν έχω φαρδύνει, εν αντιθέσει με τους περισσότερους εκ των συμμαθητών μου, που είτε φορούν "ριχτά" πουλόβερ είτε ασφυκτιούν μέσα στα ρούχα τους και
γ) Κουμπώνουν όλα τα κουμπιά του σακακιού μου, χωρίς να το έχει παρέμβει "Χρυσό ψαλίδι" για να το φαρδύνει!

Εκεί, όμως, που απολαμβάνω την συνάντηση (εφέτος, ευτυχώς, δεν σημειώσαμε απουσία) με τους συναποφοίτους μου, είναι η "κρασοκατάνυξη" που ακολουθεί, σε γνωστό ταβερνείο, στο οποίο συχνάζαμε από εκείνα, τα όμορφα χρόνια!

Αφού έλθουν "τα πρώτα" ακολουθούμενα από τα "κατοστάρια" της ρετσίνας (δεν πίνουμε άλλο κρασί στην σύναξη) αρχίζουν τα "τεστ μνήμης".
"Θυμάσαι σε ποιά γωνία ήταν το τζουκ-μποξ"; "Θυμάσαι ποιό τραγούδι ήταν το Α1;"."Θυμάσαι με ποιό τραγούδι του Έλβις "την σπάγαμε" στους παππούδες που άκουγαν "Καραπιπερίμ"; Βεβαίως, σήμερα είμαστε εμείς οι παππούδες και ακούμε όχι μόνο Έλβις, αλλά και "Καραπιπερίμ"!
Κι ύστερα, αφού έχουν φύγει άδειες οι πιατέλες με τα μπαρμπουνάκια και τις κουτσομούρες (τρώμε ψάρι, δήθεν για ελαφρύ, αλλά τηγανητό, οπότε καταλαβαίνετε) ,έρχεται η κιθάρα, την οποία έχουμε πάντοτε στο αυτοκίνητο "για τις μικρέ ώρες"...

"Θυμάσαι με ποιό τραγούδι σε ερωτεύτηκε η Σταματίνα;" ρωτάνε τα παιδιά κι εγώ αμέσως παίζω το These boots are made for walking". "Θυμάσαι με ποιό τραγούδι εξομολογήθηκε τον ερωτά του ο Μικές;" κι αμέσως έρχεται σε "ρε ματζόρε" η "Πειραιώτισσα"!

Έτσι, με πειράγματα, αναμνήσεις και καλαμπούρια, περνάει η ώρα και γυρίζουμε σπίτι συνήθως μετά τις δυο. "Περάσατε καλά;" είναι η ερώτηση-κλισέ της συμβίας και ακολουθεί η γλυκιά ευχή: "Και του χρόνου, να είσαστε γεροί να ξαναδιασκεδάσετε". Να είμαστε, γιατί δεν έχουμε πειράξει κανέναν...