Ο Άγιος των ερωτευμένων

erotas

Του Δημήτρη Καπράνου

Respect! Το ξέρω ότι είμαι "κόντρα", αλλά δεν θα κλάψω. Θα δακρύσω, αλλά θα αποκαλυφθώ, θα υποκλιθώ και θα θαυμάσω!

Ναι, υπήρξε άνθρωπος, νεότατος, δεν έχει σημασία, που πέθανε από έρωτα, που έχασε την ζωή του επειδή αγάπησε, επειδή ερωτεύτηκε!

Δεν θα μείνω στις λεπτομέρειες και στις πτυχές, θα σταθώ στο γεγονός. Ναι, στην εποχή που κανείς δεν φλερτάρει, στην εποχή που ο έρωτας γίνεται με το viber, στην εποχή που οι νεαροί αντί να μιλήσουν στην κοπέλα που κάθεται απέναντί τους στο μπαράκι της στέλνουν...sms , ένα νέο παιδί, σχεδόν αμούστακο., δεν άντεξε την αγάπη, δεν άντεξε το "όχι" της κοπέλας που ερωτεύτηκε!

Ένα παιδί, τρυφερό και ευαίσθητο, αποφάσισε να ερωτευτεί κανονικά και όχι cyber. Αποφάσισε να αγαπήσει όπως αγαπούσαν πάντα οι νέοι, αποφάσισε να γεμίζει την καρδιά του με "εκείνη" και να μην ανεχθεί την ζωή του "χωρίς αυτήν"..
.
Συγγνώμη, αλλά του βγάζω το καπέλο! Χωρίς να παραγνωρίζω τον πόνο, την συντριβή (καθ΄ όλα λογική και αποδεκτή ) των δικών του ανθρώπων, τον τιμώ και τον ανακηρύσσω άγιο των ερωτευμένων!
Τι Άγιος Βαλεντίνος" ή "Άγιος Υάκινθος" και κουταμάρες! Αυτός, ο δεκαεξάρης, που τόλμησε να σηκώσει κεφάλι και να πει "Όχι, ρε, εγώ αγαπώ και πεθαίνω από αγάπη" είναι ο Άγιος των ερωτευμένων και κερδίζει την αγιοσύνη με τίμημα την ίδια του την ζωή!

Δεν θα σταθώ στην "άκαρδη" που τον έσπρωξε στο απονενοημένο διάβημα. Γιατί, απλώς, δεν το φανταζόταν, δεν το πίστευε, δεν το περίμενε ότι μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο.
Πού να μείνει χώρος για έρωτα, για πάθος, για αγάπη, μέσα στα τόσα μαθήματα, στην τόση αγωνία για το αύριο, στην καταιγιστική επίθεση του "κυβερνοχώρου" και της "εικονικής πραγματικότητας"!
Πού να το φανταστεί ένα κορίτσι ότι ο νεαρός που την ποθεί, αντί να ασχοληθεί με το αν θα παίξει αύριο ο Σπανούλης ή αν θα επιζήσει ο Παναθηναϊκός, θα αποφάσιζε να τερματίσει τη σύντομη διαδρομή του στον κόσμο "για τα δυο της μάτια";

Ποιός, αλήθεια, μπορεί να πει ότι δεν πάγωσε όταν έμαθε την φοβερή είδηση; Αλλά και ποιός δεν θα πει ψέματα αν αρνηθεί ότι δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι ένας σημερινός νέος θα κατέφευγε σε μεθόδους "Μιμίκου και Μαίρης" στα χρόνια του "Κάπτεν Αμέρικα";

Τιμώ, λοιπόν, αποκαλύπτομαι, υποκλίνομαι, μπροστά στο μεγαλείο αυτού του πιτσιρικά, που μας θύμισε ότι υπάρχει και ζει ο έρως!
Ότι μπορεί και σήμερα να σαϊτεύει νεανικές καρδιές και να οδηγεί τους ανθρώπους στα άκρα! Ναι, αυτός ο μικρός Θεός, ο τόσο άπονος...