Του Ν. Δημοσθένους


Επιστρέφοντας μετά από αρκετές μέρες στο εξωτερικό, κατά τις οποίες πρέπει να ομολογήσω ενημερωνόμουν για τα διαλαμβάνοντα στην πατρίδα, κυρίως απ’ το ημέτερο Portnet.gr, οφείλω να ομολογήσω – αν αυτό έχει κάποια σημασία – ότι καθόλου δεν συγκινήθηκα απ’ την








Του Ν. Δημοσθένους

Ζηλεύω τους αμερικάνους. Αυτήν την στιγμή κάθε φιλελεύθερος άνθρωπος νοιώθει μια υγιή ζήλια – δηλαδή όχι φθόνο – προς τους πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Όχι γιατί η εκλογή του Μπάρακ








Του Ν. Δημοσθένους

Εκλέγεται ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ. Όποιος και αν είναι, Μπάρακ Ομπάμα ή Τζον Μακέι μικρό το κακό τελικά. Ή, αν θέλετε να το δούμε πιο αισιόδοξα, μικρό το καλό. Παραδοσιακά η Ελλάδα, το πολιτικό προσωπικό


Του Ν. Δημοσθένους


Αν έχω αντιληφθεί σωστά τα 28 δις. που η κυβέρνηση προτίθεται να δώσει στις τράπεζες ώστε να στηριχθεί το σύστημα, δεν είναι και τόσο ευπρόσδεκτα, συνοδευόμενα από τους όρους που θέλει να θέσει η πολιτεία για την συγκεκριμένη χρηματοδότηση. Από την άλλη πλευρά,


Του Ν. Δημοσθένους*


Ανεξάρτητα απ’ την πολιτική επικαιρότητα των ημερών «τρέχει» η οικονομική πραγματικότητα. Η Ελλάδα, η ελληνική οικονομία, παρά τα όσα κατά καιρούς με πομφόλυες κατά κανόνα, επιμένουν οι κυβερνώντες, ότι δήθεν εξαιρείται από την παγκόσμια οικονομική κρίση και


Του Ν. Δημοσθένους*


Μπορεί η ειδησεογραφία να προσφέρει αισιόδοξα μηνύματα, που έρχονται από κάποιους «κολοσσούς» της ναυτιλίας, όπως είναι η ΤΕΝ, αλλά η πραγματικότητα δεν είναι αυτή. Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση, ανεξάρτητα αν εξελιχθεί σε ύφεση ή όχι, έχει «χτυπήσει» ήδη την


Του Ν. Δημοσθένους*


Κατεβαίνοντας καθημερινά εις το γραφείο μου, στο λιμάνι του Πειραιώς, σχεδόν υποχρεωτικώς περνώ μπροστά από το σύμβολο της πόλης και του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας, του Πειραιά, το Δημοτικό Θέατρο. Διάβαζα, τις προάλλες, το άρθρο του διευθυντή σας για τις «Μικρές