Η αλήθεια για την ανάπλαση της Πλατείας Αλεξάνδρας…

kamara peiraia airphoto

Του Ανδρέα Βεντούρη*

Χθες έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου για τη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και παρουσίαση της ανάπλασης της πλατείας Αλεξάνδρας στον Πειραιά.


Σήμερα, παρατηρείται πληθώρα σχολίων για να βγει άχρηστο το όλο εγχείρημα. Άλλος λέει ότι έπρεπε να γίνει σε άλλη τοποθεσία και όχι σε αυτή (με επιχείρημα το «γιατί έτσι»), άλλος ότι δεν έπρεπε να διαλυθεί η πλατεία ή να αλλάξει όνομα, άλλος ότι είναι κακόγουστο, άλλος έχει πρόβλημα με τη διαδικασία, άλλος αναρωτιέται γιατί δε ρωτήθηκαν οι Πειραιώτες κλπ.
Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν μερικά πράγματα.
Καταρχάς δε διαλύθηκε καμία πλατεία και φυσικά δεν άλλαξε όνομα. Έγινε ριζική ανάπλαση. Το αν είναι ωραία ή όχι, είναι θέμα γούστου και είναι αποδεκτό.
Πάμε και στα υπόλοιπα:
Τα Ποντιακά σωματεία ζήτησαν από το Δήμο Πειραιά να γίνει αυτό το μνημείο και επειδή δεν υπήρχε η οικονομική δυνατότητα, ανελήφθη πρωτοβουλία από τον κο Μαρινάκη, ο οποίος κάλυψε εξολοκλήρου τα έξοδα της δημιουργίας του μνημείου.
Για την ανάθεση του έργου δημιουργήθηκε επιτροπή αποτελούμενη από Ποντιακά σωματεία, καλλιτέχνες και καθηγητές Πανεπιστημίου, η οποία αποφάσισε για όλα τα σχετικά θέματα (τα πρακτικά είναι διαθέσιμα).
Η δημιουργία του μνημείου ανετέθη στον Πόντιο εικαστικό κ. Τανιμανιδη. Παρουσιάστηκε και εγκρίθηκε με ενθουσιασμό από όλα τα Ποντιακά σωματεία, μεταξύ άλλων για το βαθύ συμβολισμό του.
Παραθέτω ορισμένα στοιχεία σχετικά με αυτό:
Το «Πυρρίχιο Πέταγμα» είναι ένα γλυπτό που συμβολίζει πολλά, μεταλλασσόμενο ανάλογα με τη θέση του θεατή.
Εξωτερικά είναι ένα τεράστιο κύμα που σηκώνεται από τη μία πατρίδα και σκάει στην άλλη παρασέρνοντας μαζί του τα πάντα. Το κύμα δημιουργείται από ελατήρια, τα οποία είναι φτιαγμένα ώστε να δείχνουν την αέναη κίνηση του νερού.
Εσωτερικά συντίθεται μια σκυταλοδρομία εικόνων που περιγράφει τον αγώνα που κάνει ένα προσφυγόπουλο διωγμένο από τον Πόντο να φθάσει σε μία νέα πατρίδα και από εκεί άλλο «πέταγμα» στα πετροχώραφα και στους βάλτους, στα βαρέλια όπου αρχικά ζούσαν και στις γειτονιές της λάσπης.
Ένα κύμα που σηκώθηκε, ξερίζωσε και πέταξε από τη μια πατρίδα στην άλλη τον Ελληνισμό του Πόντου και μέσα του ένα προσφυγόπουλο κάνει το πυρρίχιο πέταγμά του αρπάζοντας με τα νύχια του την λύρα που την κάνει πλοίο, ακόντιο, αλέτρι κι ευαγγέλιο.
Ο κόσμος που βρισκόταν στα αποκαλυπτήρια και οι επιστολές που εστάλησαν από όλες τις συλλογικότητες, όχι απλώς δεν αναφέρουν όλα αυτά που διαβάζουμε σήμερα, αντιθέτως είναι ενθουσιώδεις.
Αναρωτιούνται κάποιοι γιατί δε ρωτήθηκαν οι Πειραιώτες. Με ποιο τρόπο να ερωτηθούν; Να κάναμε δημοψήφισμα; Ως γνωστόν, οι Πειραιώτες εκπροσωπούνται από το δημοτικό συμβούλιο, το οποίο αποφάσισε και ενέκρινε ομόφωνα!
Προφανώς ο καθένας μπορεί να έχει τις σκέψεις του και το γούστο του. Προφανώς η σοβαρή και καλοπροαίρετη κριτική είναι όχι απλώς καλοδεχούμενη, αλλά και επιθυμητή. Αλλά όλα αυτά απέχουν παρασάγγας από το κυνήγι μαγισσών το οποίο διαδραματίζεται.
Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

*Ο Ανδρέας Βεντούρης είναι δημοτικός σύμβουλος Πειραιά και Εντεταλμένος Πληροφορικής.